DEEL 3 — DE MAN DIE HET GEHEIM VAN MIJN VADER KENDE
Ik bleef met de telefoon tegen mijn oor staan.
De stem was weg.
Maar de woorden bleven hangen.
“Iemand die weet wat jouw vader met je opa heeft gedaan.”
Mijn handen trilden.
Niet omdat ik bang was voor een vreemde.
Maar omdat ik bang was voor het antwoord.
Want diep vanbinnen wist ik al…
Mijn vader had niet zomaar een fout gemaakt.
Dit was geen impulsieve beslissing.
Geen moment van hebzucht.
Dit was een plan.
Een plan dat misschien al jaren bezig was.
“Lucas?”
De stem van mijn oma haalde mij terug.
Ik keek op.
Iedereen in de kamer keek naar mij.
De advocaat.
De accountant.
Mijn oma.
“Wie belde er?” vroeg ze.
Ik wilde liegen.
Ik wilde zeggen dat het niets was.
Maar ik wist dat oma de waarheid altijd kon zien.
“Een onbekende man.”
De kamer werd stil.
“Wat zei hij?” vroeg de advocaat.
Ik keek naar de USB-stick op tafel.
“Hij zei dat hij weet wat mijn vader met opa heeft gedaan.”
De accountant liet haar map langzaam zakken.
“Dan weten we waarschijnlijk wie het is.”
Ik keek haar verbaasd aan.
“U kent hem?”
Ze knikte langzaam.
“Zijn naam is Erik Vermeer.”
Mijn oma fronste.
“Erik?”
“Ja.”
De accountant zuchtte.
“Hij werkte vroeger voor uw man.”
“Opa had veel medewerkers,” zei ik.
“Niet zomaar een medewerker,” antwoordde ze.
“Hans de Vries vertrouwde bijna niemand. Maar Erik was degene die zijn financiële administratie controleerde.”
De advocaat keek ernstig.
“Tot hij plotseling verdween.”
“Wanneer?”
“Ongeveer twee jaar geleden.”
Ik voelde een rilling.
“Waarom?”
Niemand antwoordde meteen.
Toen zei mijn oma zacht:
“Omdat hij iets had ontdekt.”
Ik keek haar aan.
“Wat?”
Ze keek naar de grond.
“Dat Thomas geld liet verdwijnen.”
De woorden kwamen hard binnen.
Mijn eigen vader.
Mijn familie.
Mijn naam.
Alles begon uit elkaar te vallen.
* * *
Die avond bracht ik mijn oma terug naar het hotel.
Ze sliep nauwelijks.
Ik ook niet.
Om drie uur 's nachts zat ik nog steeds naar de documenten te kijken.
Elke pagina vertelde hetzelfde verhaal.
Mijn vader had langzaam controle genomen.
Eerst de bankrekeningen.
Daarna de administratie.
Daarna het huis.
Hij had mijn oma zwakker proberen te maken.
Maar hij had één fout gemaakt.
Hij had gedacht dat ouder worden hetzelfde betekende als dommer worden.
De volgende ochtend ontving ik een bericht.
Van Erik Vermeer.
Een adres.
Een tijdstip.
En één zin:
Kom alleen. Vertrouw niemand.
Ik keek naar mijn oma.
Ik wist dat ik haar moest vertellen waar ik heen ging.
Maar voordat ik iets kon zeggen, sprak zij.
“Je gaat hem ontmoeten.”
Ik verstijfde.
“Hoe weet u dat?”
Ze glimlachte klein.
“Omdat je dezelfde ogen hebt als je opa.”
Ik zuchtte.
“Hij zei dat ik alleen moest komen.”
“En ga je luisteren?”
Ik zweeg.
Mijn oma pakte mijn hand.
“Lucas, mensen die geheimen dragen, willen vaak dat anderen alleen komen.”
“Waarom?”
“Omdat ze dan macht hebben.”
Ze keek mij recht aan.
“Neem iemand mee.”
“Maar hij zei—”
“Je opa zei altijd: een man die bang is voor de waarheid, probeert je alleen te krijgen.”
Ik dacht aan haar woorden.
Ze had gelijk.
Dus ik vroeg de advocaat om mee te gaan.
* * *
De ontmoeting vond plaats in een oud café buiten Maastricht.
Een plek waar bijna niemand kwam.
Toen we binnenkwamen, zag ik hem meteen.
Een man van rond de zestig.
Grijs haar.
Vermoeide ogen.
Hij keek alsof hij jarenlang met een zware last had geleefd.
“Lucas de Vries?”
Ik knikte.
Hij keek naar de advocaat.
“Hij mocht niet meekomen.”
“Dan had u maar niet moeten zeggen dat ik niemand moest vertrouwen,” antwoordde ik.
Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht.
“Je lijkt op je opa.”
Hij ging zitten.
“Ik heb gewacht tot iemand uit de familie sterk genoeg was om de waarheid te horen.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Wat heeft mijn vader gedaan?”
Erik keek naar het raam.
“Je vader was vroeger niet zo.”
Dat verbaasde mij.
“Wat bedoelt u?”
“Thomas hield echt van zijn familie.”
Hij zuchtte.
“Maar toen hij ontdekte hoeveel je opa bezat…”
Hij maakte zijn zin niet af.
“Hij veranderde.”
Ik keek hem strak aan.
“Vertel me alles.”
Erik haalde een oude map uit zijn tas.
“Ik werkte vijftien jaar voor je opa.”
Hij legde een document neer.
“Dit vond ik drie jaar geleden.”
Ik pakte het papier.
Het was een overzicht van banktransacties.
Mijn vaders naam stond erop.
Maar de bedragen waren veel groter dan ik had verwacht.
Honderdduizenden euro's.
“Dit kan niet…”
“Jawel.”
Erik keek mij aan.
“Je vader gebruikte een bedrijf op naam van een vriend om geld weg te sluizen.”
Mijn keel werd droog.
“Waarom heeft opa hem niet aangegeven?”
“Omdat hij hoopte dat Thomas zou veranderen.”
Dat klonk precies als mijn opa.
Hij wilde altijd geloven in mensen.
Zelfs wanneer ze hem pijn deden.
“Maar toen ontdekte hij iets ergers.”
“Wat?”
Erik schoof een foto naar mij.
Ik keek ernaar.
Mijn vader.
Naast een onbekende vrouw.
Ze stonden voor een notariskantoor.
De datum stond onderaan.
Drie maanden vóór mijn opa stierf.
“Wie is zij?”
Erik keek mij aan.
“De vrouw die samen met je vader de overdracht van het huis regelde.”
“Maar mijn vader was alleen.”
“Nee.”
Hij boog naar voren.
“Je vader had hulp.”
Mijn handen werden koud.
“Van wie?”
Erik keek naar de deur.
Alsof hij bang was dat iemand luisterde.
Toen fluisterde hij:
“Van iemand uit jullie eigen familie.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Wie?”
Hij wilde antwoorden.
Maar op dat moment ging zijn telefoon.
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet…”
“Wat is er?”
Hij stond plotseling op.
“We moeten hier weg.”
De advocaat keek verbaasd.
“Waarom?”
Erik wees naar het raam.
Aan de overkant van de straat stond een zwarte auto.
De motor draaide.
“Iemand weet dat jullie hier zijn.”
Mijn telefoon begon te trillen.
Een bericht.
Van mijn vader.
Ik opende het.
Er stond maar één zin.
“Lucas, stop met zoeken. Je weet niet met wie je speelt.”
Ik keek naar Erik.
Hij werd bleek.
“Hij weet het.”
“Wat?”
“Dat ik terug ben.”
Ik keek naar hem.
“Wie is die persoon uit mijn familie?”
Erik pakte zijn jas.
“Als je echt de waarheid wilt…”
Hij keek mij ernstig aan.
“Dan moet je eerst weten waarom je opa vlak voor zijn dood een geheim testament heeft gemaakt.”
Ik verstijfde.
“Een geheim testament?”
Hij knikte.
“En Lucas…”
“Ja?”
“Jij bent de enige persoon die erin genoemd wordt.”
* * *
WORDT VERVOLGD…
