DEEL 4 — DE VROUW DIE ALLES WIST
Ethan trok me onmiddellijk naar zich toe.
“Blijf achter mij.”
De noodverlichting sprong aan.
Rood.
Een paar seconden zag niemand iets.
Toen hoorde ik voetstappen.
Snel.
De gang in.
Ethan rende erachteraan.
Ik volgde hem.
We kwamen bij de uitgang, maar de deur sloeg dicht.
De persoon was verdwenen.
Op de grond lag slechts een telefoon.
Ethan raapte hem op.
Het scherm was gebarsten.
Er stond één bericht open.
CLAIRE WEET NIETS.
Mijn adem stokte.
“Wat betekent dat?”
Ethan keek me aan.
“Dat iemand denkt dat jij iets moet weten.”
Mijn moeder kwam naar ons toe.
Haar gezicht was wit.
“Geef die telefoon aan mij.”
Ethan deed het.
Ze keek naar het nummer.
Toen liet ze het apparaat bijna vallen.
“Ken je het?” vroeg ik.
Ze knikte.
“Dat is het oude nummer van Amelia.”
De wereld leek even stil te staan.
“Maar hoe kan dat?”
Mijn moeder keek me aan.
“Dat betekent dat ze misschien nog leeft.”
De volgende ochtend zaten we in Ethans kantoor.
Op een groot scherm stonden financiële documenten.
Ethan had zijn team de hele nacht laten werken.
“Er is een geldstroom,” zei hij.
“Van waar?”
“Van Richards kantoor naar een reeks trusts.”
“En daarna?”
“Daarna verdwijnt het geld.”
Ik keek naar het scherm.
“Waarheen?”
Ethan zoomde in.
“Een stichting.”
Mijn moeder fronste.
“Welke?”
Ethan draaide het scherm.
BENNETT FOUNDATION FOR CHILDREN.
Ik keek hem aan.
“Die bestaat al jaren.”
“Precies.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Mijn vader richtte die stichting op.”
Ethan knikte.
“Maar volgens de documenten heeft Richard er later volledige controle over gekregen.”
Ik voelde woede opkomen.
“Dus hij gebruikte een liefdadigheidsinstelling om geld te verplaatsen.”
“Dat lijkt erop.”
Lauren zat stil in de hoek.
Toen zei ze:
“Claire…”
Ik keek naar haar.
“Wat?”
“Er is iets wat ik je nooit heb verteld.”
Ik wachtte.
“Papa heeft me vorig jaar gevraagd een document te ondertekenen.”
“Welk document?”
“Ik wist het niet. Hij zei dat het voor mijn bruiloft was.”
Mijn maag trok samen.
“Heb je getekend?”
Lauren knikte.
Ethan stond op.
“Heb je een kopie?”
“Thuis.”
“We moeten die halen.”
Een uur later zaten we in Laurens appartement.
Ze haalde een map uit haar kast.
Ethan las het document.
Zijn gezicht werd ernstig.
“Lauren.”
“Wat?”
“Dit is geen huwelijksdocument.”
Ze keek hem aan.
“Wat is het dan?”
“Een verklaring waarin jij afstand doet van bepaalde aanspraken op familievermogen.”
Lauren werd bleek.
“Maar waarom?”
“Omdat Richard waarschijnlijk wist dat jij anders erfgenaam zou worden.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Hoeveel kinderen zijn er volgens het oorspronkelijke testament?”
Mijn moeder zweeg.
“Mom?”
Ze keek naar mij.
“Drie.”
Ik fronste.
“Maar we zijn met z'n tweeën.”
“Dat dacht jij.”
De kamer leek kleiner te worden.
“Wie is het derde kind?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Amelia had een dochter.”
Ik staarde haar aan.
“Een dochter?”
“Ze werd geboren kort voordat Amelia verdween.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Waar is ze?”
Mijn moeder keek weg.
“Ik weet het niet.”
Ethan keek naar haar.
“U weet meer.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Amelia liet haar baby achter bij een vrouw die ze vertrouwde.”
“Wie?”
Mijn moeder antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Mijn beste vriendin.”
Ik voelde een koude rilling.
“Naam?”
Ze keek me aan.
“Eleanor Hayes.”
Ik verstijfde.
Ik kende die naam.
Iedereen kende haar.
Ze was de vrouw die mij had geholpen toen ik op mijn zeventiende mijn eerste beurs kreeg.
De vrouw die me had aangemoedigd om te studeren.
De vrouw die ik mijn hele leven als een tweede moeder had beschouwd.
“Eleanor?”
Mijn moeder knikte.
“Ze heeft het kind meegenomen.”
“Waarheen?”
“Ik weet het niet.”
Ethan pakte zijn telefoon.
“Ik wel.”
Hij had al een zoekopdracht uitgevoerd.
Toen keek hij naar mij.
“Claire…”
“Wat?”
“Eleanor Hayes heeft vandaag een vlucht geboekt.”
“Waarheen?”
Ethan draaide het scherm.
Amsterdam.
Mijn hart sloeg over.
“Waarom zou ze naar Amsterdam gaan?”
Ethan keek me ernstig aan.
“Omdat daar volgens de gegevens een vrouw woont met dezelfde geboortedatum als het kind van Amelia.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Wie is ze?”
Ethan antwoordde:
“Dat proberen we nu te achterhalen.”
Toen kwam er een bericht binnen.
Van een onbekend nummer.
Ik opende het.
Er stond slechts:
CLAIRE, ALS JE DE WAARHEID OVER JE FAMILIE WILT WETEN, KOM ALLEEN.
Daaronder stond een adres.
En ik herkende het meteen.
Het was het huis waar ik als kind elke zomer had doorgebracht.
Het huis van Eleanor Hayes.
