DEEL 3 — DE SCHADUW VAN HET VERLEDEN
Ik reed diezelfde avond naar het huis van mijn broer.
De rit duurde nauwelijks twintig minuten.
Toch voelde het alsof ik jaren ouder werd voordat ik zijn oprit bereikte.
De lichten brandden.
Zijn auto stond er nog.
Maar de voordeur stond op een kier.
"Lucas?" riep ik.
Geen antwoord.
Voorzichtig stapte ik naar binnen.
De woonkamer was een chaos.
Stoelen lagen omver.
Een gebroken koffiekop lag op de vloer.
Zijn telefoon lag naast de bank, het scherm gebarsten.
Hij zou nooit vrijwillig zonder zijn telefoon vertrekken.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Iemand was mij voor geweest.
Op de keukentafel lag één enkel vel papier.
Geen handschrift.
Alleen zwarte, geprinte letters.
STOP MET ZOEKEN.
Daaronder stond een datum.
Morgen.
En een tijd.
19.00 uur.
Meer niet.
Ik hoorde ineens voetstappen achter mij.
Ik draaide me razendsnel om.
"Tante Eleanor..."
Mijn nicht Sophie stond bleek in de deuropening.
Ze was negentien.
Ze trilde over haar hele lichaam.
"Waar is je vader?" vroeg ik.
Ze begon meteen te huilen.
"Ze hebben hem meegenomen."
"Wie?"
"Ik weet het niet."
Ze schudde wanhopig haar hoofd.
"Drie mannen kwamen een uur geleden. Papa zei dat ik boven moest blijven. Maar ik hoorde alles."
Ze veegde haar tranen weg.
"Eén van hen zei dat opa een fout had gemaakt."
Mijn adem stokte.
"Wat nog meer?"
"Papa riep steeds hetzelfde."
Ze keek me recht aan.
"'Het meisje weet nergens van. Laat haar erbuiten.'"
Het meisje.
Abigail.
Mijn benen voelden slap.
"Heb je de politie gebeld?"
Ze knikte.
"Maar wat moet ik zeggen? Dat onbekende mannen mijn vader hebben meegenomen omdat mijn nichtje vijf jaar geleden verdween?"
Ze had gelijk.
Niemand zou dat zomaar geloven.
Ik keek opnieuw naar het briefje.
Morgen.
19.00 uur.
Het voelde niet als een dreigement.
Het voelde als een uitnodiging.
Of een val.
Die nacht kon ik onmogelijk slapen.
Ik pakte opnieuw de USB-stick.
Na tientallen keren afspelen ontdekte ik iets dat ik eerder had gemist.
Net voordat de opname stopte, hoorde ik een zacht tikgeluid.
Ik pauzeerde het beeld.
Daar.
Rechts achter mijn vader.
Een kalender.
Ik zoomde zo ver mogelijk in.
Op één datum stond een rode cirkel.
Daaronder waren met pen drie woorden geschreven.
Magazijn 17. Haven.
Mijn vader had het expres in beeld laten staan.
Hij wist dat iemand de opname misschien zou onderbreken.
Maar hij wist ook dat ik aandachtig genoeg zou kijken.
De volgende ochtend reed ik naar de oude haven.
Magazijn 17 stond verlaten tussen vervallen loodsen.
De ramen waren dichtgetimmerd.
Onkruid groeide tussen de scheuren van het beton.
Toch zag ik iets opvallends.
Nieuwe bandensporen.
Iemand kwam hier nog regelmatig.
Ik liep naar de zware metalen deur.
Op slot.
Net toen ik wilde vertrekken, hoorde ik een zwak geluid.
Een tik.
Toen nog één.
Alsof iemand van binnen tegen een pijp sloeg.
Ik hield mijn adem in.
"Is daar iemand?" riep ik.
Het geluid stopte.
Daarna hoorde ik een fluistering.
Heel zacht.
"Help..."
Mijn hart bonsde in mijn borst.
Ik trok aan de deur.
Geen beweging.
Ik zocht een andere ingang en ontdekte aan de achterkant een klein kapot raam.
Met moeite klom ik naar binnen.
Binnen rook het naar stof en olie.
Zonnestralen vielen door gaten in het dak.
De enorme hal leek leeg.
Tot ik opnieuw dat geluid hoorde.
Vanuit de kelder.
Ik volgde het.
Onderaan de trap zag ik een stalen deur.
Er zat een zwaar hangslot op.
Vanachter de deur klonk opnieuw een stem.
"Eleanor..."
Ik verstijfde.
Die stem kende ik.
"Lucas?"
"Ga weg!" riep hij meteen.
"Ze kijken mee!"
"Wie?"
"Geen tijd!"
Ik knielde bij de deur.
"Waar is Abigail?"
Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.
Toen hoorde ik hem huilen.
"Eleanor..."
"Het spijt me."
"Ik heb haar niet ontvoerd."
Mijn hoofd tolde.
"Maar ik heb haar ook niet gered."
Voordat ik nog iets kon vragen, klonk boven ons het geluid van een dichtslaande deur.
Voetstappen.
Meerdere.
Rustig.
Gecontroleerd.
Iemand wist dat ik binnen was.
Lucas begon wanhopig tegen de deur te bonken.
"REN!"
Ik draaide me om.
Boven aan de trap verscheen langzaam een donkere silhouet.
De man droeg zwarte handschoenen.
Zijn gezicht bleef verborgen.
Maar wat hij in zijn hand hield, deed mijn bloed bevriezen.
Het was een vergeelde foto.
Een foto van Abigail.
Gemaakt... gisteren.
Op de achterkant stond met rode inkt slechts één zin.
"Ze noemt iemand anders al vijf jaar lang mama."
