DEEL 5 — HET GEHEIM IN DE MUREN
Niemand durfde de doos aan te raken.
Het tikken ging door.
Tik.
Tik.
Tik.
Daniel keek naar Arthur.
“Kan daar iets mechanisch in zitten?”
Arthur schudde zijn hoofd.
“Die doos is bijna zeventig jaar oud.”
Claire keek naar Evelyn.
“Bà, open hem.”
Evelyn aarzelde.
Toen pakte ze het koperen slot vast.
Ze opende de doos.
Het tikken stopte.
Binnenin lag alleen de oude envelop.
Claire keek verbaasd.
“Er zit niets.”
Arthur wees naar de bodem.
“Wacht.”
Hij tilde de binnenbekleding voorzichtig op.
Daaronder zat een klein metalen plaatje.
Evelyn hapte naar adem.
“Dat heb ik nooit gezien.”
Arthur draaide het plaatje om.
Aan de achterkant zat een sleutel.
Een kleine sleutel.
Met een nummer erop.
17.
Victoria keek ernaar.
“Ik ken die sleutel.”
Iedereen keek haar aan.
“Waarvan?”
“Van het huis.”
Claire voelde haar hart sneller slaan.
“Welk huis?”
“Het huis waar Margaret naartoe ging.”
Arthur knikte.
“Dan gaan we.”
* * *
Een uur later stonden we voor een oud huis aan de rand van Franklin.
Het was verlaten.
De ramen waren vuil.
De tuin was volledig overwoekerd.
De voordeur kraakte toen Arthur hem openduwde.
Binnen hing de geur van vocht en oud hout.
Victoria liep naar binnen.
Ze keek om zich heen.
“Ik ben hier geweest.”
“Wanneer?”
“Toen ik klein was.”
“Met wie?”
Ze antwoordde:
“Met Margaret.”
Claire keek haar aan.
“Je herinnert je haar?”
Victoria knikte.
“Niet veel. Alleen haar handen.”
“Wat weet je nog?”
“Ze had altijd koude handen.”
Ze liep verder.
In de hal stond een oude spiegel.
Victoria bleef staan.
“Hier.”
“Wat?”
“Ze heeft me hier altijd laten wachten.”
“Waarom?”
“Ze zei dat ik niet naar boven mocht.”
Arthur keek naar de trap.
“Dan moeten we naar boven.”
Ze liepen langzaam naar boven.
De eerste kamer was leeg.
De tweede ook.
Bij de derde deur bleef Victoria staan.
“Deze.”
Ze opende de deur.
Een kleine kinderkamer.
Een oud bed.
Een houten kast.
En aan de muur…
een verbleekte tekening.
Een meisje met een vrouw.
Daaronder stond in kinderhandschrift:
MAMA + ELEANOR
Victoria begon te huilen.
“Dat heb ik getekend.”
Claire legde een hand op haar schouder.
“Je was hier.”
“Ja.”
Victoria liep naar de kast.
Ze opende hem.
Niets.
Toen keek ze naar de muur.
“Er klopt iets niet.”
Arthur kwam dichterbij.
“Wat?”
“Deze muur.”
Hij tikte erop.
Tok.
Tok.
Tok.
Op één plek klonk het hol.
Arthur keek naar Claire.
“Pak de zaklamp.”
Samen onderzochten ze de muur.
Achter een los stuk hout zat een kleine opening.
Arthur trok het paneel weg.
Daarachter zat een metalen doos.
Victoria begon te beven.
“Dat is hem.”
“Wat?”
“De doos van mijn moeder.”
Arthur haalde hem eruit.
Het slot was roestig.
De sleutel met nummer 17 paste.
Klik.
De doos ging open.
Binnenin lagen foto's.
Documenten.
En een tweede brief.
Claire pakte hem voorzichtig.
De brief was gedateerd:
3 september 1954.
Ze begon te lezen.
“Evelyn, als je dit leest, ben ik verdwenen.”
Claire keek naar Evelyn.
“Bà…”
Evelyn knikte.
“Lees verder.”
“Mijn vader weet dat ik de documenten heb gevonden. Hij weet dat ik Eleanor wil meenemen.”
Victoria bedekte haar mond.
“Maar ik kan haar niet meenemen zonder dat iemand haar volgt.”
Claire voelde haar ogen branden.
“Daarom laat ik haar bij jou.”
Victoria fluisterde:
“Ze gaf me aan jou.”
Evelyn knikte.
“Ja.”
Claire las verder.
“Vertel haar nooit wie ik ben totdat de familie Whitmore niet langer macht over haar heeft.”
Daniel keek naar zijn moeder.
“Dus daarom.”
Victoria huilde.
“Ze heeft me beschermd.”
Claire las de volgende regel.
Toen stopte ze.
“Wat staat er?”
Ze keek naar Arthur.
“Er staat iets over een moord.”
Iedereen verstijfde.
Arthur pakte de brief.
Hij las.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat?”
Claire keek hem aan.
“Wat staat er?”
Arthur antwoordde langzaam:
“Margaret ontdekte dat haar vader iemand had laten vermoorden.”
Victoria sloeg haar handen voor haar gezicht.
“Wie?”
Arthur keek naar het laatste gedeelte.
“Een accountant.”
Daniel vroeg:
“Waarom?”
“Omdat hij bewijs had van de diefstal.”
Claire voelde een rilling.
“Wie heeft de opdracht gegeven?”
Arthur las de naam.
Hij zweeg.
Evelyn fluisterde:
“Zeg het.”
Arthur keek op.
“Thomas Whitmore.”
Victoria begon te huilen.
“Mijn grootvader.”
Maar onder de naam stond nog een tweede naam.
Arthur staarde ernaar.
“Wat is er?” vroeg Claire.
Hij wees naar de ondertekening.
“Dit is niet alleen zijn naam.”
“Wat dan?”
“Er staat een tweede handtekening.”
“Van wie?”
Arthur keek naar Victoria.
Toen naar Daniel.
“Van iemand uit jullie familie.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Wie?”
Arthur draaide het papier om.
Daar stond een naam.
Helen Whitmore.
Victoria verstijfde.
“Helen?”
Claire dacht onmiddellijk aan de vrouw die op de bruiloft naast Victoria had gestaan.
“Victoria's zus?”
Arthur knikte.
“Ze wist het.”
Daniel keek naar de deur.
“Waar is Helen nu?”
Niemand antwoordde.
Toen hoorde Claire beneden een deur dichtslaan.
BAM!
Iedereen schrok.
Arthur stopte de brief in zijn jas.
“Blijf hier.”
Hij liep naar de trap.
Daniel volgde hem.
Claire wilde ook meegaan.
Maar Victoria greep haar arm.
“Niet doen.”
“Waarom?”
Victoria keek haar doodsbang aan.
“Omdat als Helen hier is…”
Ze slikte.
“…ze niet gekomen is om te praten.”
Op dat moment klonk beneden een vrouwenstem.
“Jullie hadden die brief nooit mogen vinden.”
Claire verstijfde.
Het was dezelfde stem die ze tijdens de bruiloft hadden gehoord.
Helen.
En toen klonk een harde knal.
Arthur schreeuwde.
Claire rende naar de trap.
“ARTHUR!”
Maar toen ze beneden kwam…
was Arthur verdwenen.
De voordeur stond open.
En op de vloer lag alleen zijn oude zwarte notitieboekje.
Claire raapte het op.
Op de laatste pagina stond één zin.
“Als ik verdwijn, zoek dan Margaret niet.”
Daaronder stond een naam.
“Zoek Evelyn.”
