DEEL 10 — HET GEHEIM VAN MIJN MOEDER
We deden alle lichten uit.
Mijn vader trok de gordijnen dicht.
Ik stond midden in de woonkamer en luisterde naar mijn eigen ademhaling.
Buiten stond een donkere auto.
De motor draaide nog.
“Wie zijn ze?” fluisterde ik.
“Dat weet ik niet.”
“Je weet het wel.”
Hij keek mij aan.
“Ik vermoed het.”
“Dat is niet genoeg.”
Hij liep naar de keuken.
Onder een losse plank haalde hij een oude telefoon tevoorschijn.
“Wat is dat?”
“Een toestel dat ik alleen gebruik wanneer ik niet gevolgd wil worden.”
Hij toetste een nummer in.
Niemand nam op.
Hij probeerde opnieuw.
Nog steeds niets.
“Wie bel je?”
“Een oude vriend.”
“Kan hij ons helpen?”
“Als hij nog leeft.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dat klinkt geruststellend.”
Mijn vader keek naar buiten.
De auto reed langzaam weg.
“Ze wilden ons alleen laten weten dat ze weten waar we zijn.”
“Dus wat nu?”
Hij keek naar de metalen kist.
“We moeten eerst weten wat erin zit.”
* * *
Een uur later zat ik opnieuw tegenover mijn moeder.
Ik had de kist voor haar neergezet.
Toen ze hem zag, veranderde haar gezicht.
“Waar heb je die gevonden?”
“Bij papa.”
Ze sloot haar ogen.
“Hij heeft hem toch bewaard.”
“Je wist ervan.”
“Ja.”
“Waarom heb je me nooit verteld dat jij de erfgenaam van dat bedrijf was?”
Ze zweeg.
Ik voelde mijn woede terugkomen.
“Hoeveel geheimen heb je nog?”
Ze keek me aan.
“Meer dan je wilt horen.”
“Vertel ze dan.”
Ze pakte het cassettebandje.
“Voordat ik met je vader trouwde, werkte ik in het bedrijf van mijn vader.”
“Dat wist ik niet.”
“Dat was bewust.”
“Waarom?”
“Omdat Victor van Dalen mij wilde laten verdwijnen.”
Ik verstijfde.
“Wilde?”
“Hij had ontdekt dat mijn vader van plan was mij de aandelen te geven.”
“Dus?”
“Hij vervalste documenten.”
“En niemand ontdekte dat?”
“Je vader wel.”
Ik keek naar hem.
“Daarom werd hij bedreigd?”
“Ja.”
Mijn moeder keek naar het cassettebandje.
“Maar er was meer.”
Ze drukte op PLAY.
Een oude mannenstem vulde de kamer.
Mijn grootvader.
Mijn hart sloeg sneller.
“Als iemand dit ooit hoort, betekent het dat ik er niet meer ben.”
Mijn moeder begon te huilen.
De opname ging verder.
“Victor heeft geprobeerd mijn dochter te dwingen haar aandelen af te staan. Ik heb geweigerd. Als hij mij iets aandoet, zal hij proberen haar verantwoordelijk te maken.”
Mijn vader keek mij aan.
Ik luisterde verder.
“Maar er is één persoon die ik volledig vertrouw.”
De opname kraakte.
Toen hoorde ik een naam.
Mijn adem stokte.
Thomas.
Ik keek onmiddellijk naar mijn vader.
“Thomas?”
Hij knikte langzaam.
“Hij was erbij.”
“Hij wist dit allemaal?”
“Ja.”
Mijn hart zonk.
“Waarom heeft hij niets gezegd?”
“Misschien omdat hij beloofd had te zwijgen.”
“Dat is geen excuus.”
“Nee.”
Ik stond op.
“Ik ga met hem praten.”
* * *
Thomas woonde nog steeds in hetzelfde appartement.
Toen hij de deur opendeed en mij zag, wist hij meteen waarom ik gekomen was.
“Je hebt de opname gehoord.”
“Ja.”
Hij liet me binnen.
“Ga zitten.”
“Ik wil geen koffie.”
“Dat was ik ook niet van plan.”
Ik keek hem aan.
“Hoe lang wist je dat mijn moeder de erfgenaam was?”
“Bijna dertig jaar.”
Ik lachte ongelovig.
“Bijna dertig jaar?”
“Ja.”
“En je hebt gezwegen.”
“Op verzoek van je grootvader.”
“Mijn grootvader is dood.”
“Ik weet het.”
“Mijn vader is verdwenen.”
“Ik weet het.”
“Mijn moeder heeft haar hele leven in angst geleefd.”
“Ik weet het.”
“En jij bleef zwijgen.”
Thomas keek naar de grond.
“Ja.”
Ik voelde tranen achter mijn ogen.
“Waarom?”
Hij keek eindelijk op.
“Omdat er iemand binnen jullie familie zat die voor Victor werkte.”
“Wie?”
Thomas zweeg.
“Zeg het.”
“Je tante.”
Ik verstijfde.
“Mijn tante?”
“De zus van je moeder.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Ze gaf Victor informatie.”
“Waarom?”
“Geld.”
Ik dacht aan mijn tante.
Aan alle familiediners.
Aan haar vriendelijke glimlach.
Aan de keren dat ze mijn moeder had verteld dat ze voorzichtig moest zijn.
Mijn maag draaide om.
“Waar is ze nu?”
Thomas keek mij ernstig aan.
“Ze is niet dood.”
“Waar woont ze?”
“Dat is het probleem.”
Hij schoof een envelop naar mij.
“Ze heeft contact met Wendy opgenomen.”
Mijn vingers werden koud.
“Wanneer?”
“Gisteren.”
Ik opende de envelop.
Er zat één vel papier in.
Slechts één zin.
Je zoekt de verkeerde vijand.
Onderaan stond een adres.
Ik herkende het onmiddellijk.
Het was het adres van Wendy's oude kantoor.
Ik keek naar Thomas.
“Wat betekent dit?”
“Dat je misschien eindelijk gaat ontdekken wie dit allemaal begonnen is.”
* * *
Die avond reed ik alleen naar het adres.
Ik wist dat het gevaarlijk was.
Maar ik was het zat om steeds achter de waarheid aan te lopen.
Toen ik de deur opende, was het kantoor verlaten.
Op een tafel lag één map.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Binnenin zaten foto's van mij.
Op school.
Op mijn werk.
Op mijn achttiende verjaardag.
Op mijn trouwdag.
En op één foto stond ik samen met Wendy.
Op de achterkant stond:
Hij weet nog steeds niet waarom zij met hem trouwde.
Mijn hart begon te bonzen.
Toen ging het licht achter mij aan.
Ik draaide me om.
Wendy stond in de deuropening.
“Je had niet alleen moeten komen.”
“Waarom niet?”
Ze keek naar de foto's.
“Omdat iemand wil dat jij denkt dat ik je vijand ben.”
“Ben je dat niet?”
Ze schudde langzaam haar hoofd.
“Nee.”
“Wie dan?”
Wendy keek naar de map.
“Degene die mijn familie al die jaren gebruikte.”
“Wie?”
Ze fluisterde:
“Jouw tante.”
Maar voordat ik iets kon zeggen, klonk er buiten een harde knal.
Wendy greep mijn arm.
“Rennen!”
