DEEL 5 — DE VERRADER BINNEN HET POLITIEKORPS
Niemand zei een woord.
Het scherm bleef zwart.
Alleen de laatste zin van Richard bleef door mijn hoofd echoën.
"Vertrouw niemand... Zelfs de politie niet."
Rechercheur Van Dijk zette de tablet langzaam op tafel.
"Laat niemand deze video naar buiten brengen."
"Maar rechercheur," zei een jonge agente, "de media zullen—"
"Niemand."
Zijn stem was harder dan normaal.
"Totdat we zeker weten wie we nog kunnen vertrouwen."
Iedereen knikte.
Iedereen...
Behalve één man achter in de vergaderruimte.
Inspecteur Erik Brouwer.
Hij keek geen seconde naar het scherm.
Hij keek alleen naar zijn telefoon.
En precies dát viel mij op.
* * *
Twintig minuten later werd ik ondergebracht in een beveiligde verhoorkamer.
Officieel was ik nog steeds niet volledig vrijgepleit.
Officieel was het onderzoek nog gaande.
Maar de sfeer was volledig veranderd.
Van Dijk kwam binnen met twee bekers koffie.
"Ik ben u een excuus verschuldigd."
Ik schudde mijn hoofd.
"U handelde op basis van het bewijs dat u kreeg."
"Vals bewijs."
"Dat wist u toen nog niet."
Hij ging tegenover mij zitten.
"Richard zei dat er iemand binnen de politie voor Operatie Feniks werkt."
Ik keek hem recht aan.
"Gelooft u hem?"
Hij dacht even na.
"Richard heeft jarenlang gelogen."
Hij zweeg.
"Maar bange mensen vertellen soms juist de waarheid."
* * *
Op hetzelfde moment reed inspecteur Brouwer ongemerkt het parkeerterrein van het bureau af.
Hij keek voortdurend in zijn achteruitkijkspiegel.
Na twintig minuten stopte hij bij een verlaten fabriekshal.
Hij stapte uit.
Een zwarte SUV stond al op hem te wachten.
De achterdeur ging open.
Een man in een donker pak stapte uit.
Zijn gezicht bleef verborgen.
"Is Richard gevonden?" vroeg de onbekende.
Brouwer schudde zijn hoofd.
"Nee."
"En Clara?"
"Ze leeft."
De man bleef enkele seconden stil.
"Dat is een probleem."
Brouwer slikte.
"Ze heeft de kluis geopend."
De onbekende balde zijn vuisten.
"En de brief?"
"Ook."
"Dan hebben we minder tijd dan gedacht."
Hij draaide zich om.
"Breng Fase Twee in werking."
* * *
Nog diezelfde avond ontving Van Dijk een melding van de cyberafdeling.
"Rechercheur, er is ingebroken in ons digitale archief."
"Wat is er gestolen?"
De medewerker keek geschrokken op.
"Slechts één dossier."
"Welk dossier?"
"Operatie Feniks."
Van Dijk verstijfde.
"Alleen dat dossier?"
"Ja."
"Dat betekent..."
"...dat iemand precies wist waar hij moest zoeken."
* * *
Ik zat nog steeds in de verhoorkamer toen plotseling alle lichten uitgingen.
Het hele gebouw werd donker.
Noodverlichting sprong aan.
Een luid alarm begon te loeien.
Agenten renden door de gangen.
"Stroomstoring!"
"Controleer alle uitgangen!"
Van Dijk trok onmiddellijk zijn dienstwapen.
Hij rende naar mijn kamer.
Maar toen hij de deur opende...
...was ik verdwenen.
Op de stoel lagen alleen mijn handboeien.
Open.
Niet geforceerd.
Netjes neergelegd.
Zijn hart sloeg een slag over.
"Clara!"
Geen antwoord.
* * *
Tien minuten eerder...
Toen de stroom uitviel, was de deur van mijn verhoorkamer langzaam opengegaan.
Ik verwachtte een overvaller.
Of een corrupte agent.
In plaats daarvan verscheen een oudere vrouw in een donker uniform.
Ik had haar nog nooit gezien.
Ze keek me strak aan.
"Geen tijd."
"Wie bent u?"
"Een vriendin van Eleanor."
Mijn adem stokte.
"Mijn grootmoeder?"
Ze knikte.
"Ze wist dat deze dag zou komen."
Ze haalde een kleine metalen koker uit haar jas.
"Ze heeft mij opgedragen deze alleen aan jou te geven als Operatie Feniks zichzelf zou blootgeven."
Ik pakte de koker aan.
"Waarom helpt u mij?"
De vrouw glimlachte verdrietig.
"Omdat jouw grootmoeder dertig jaar geleden mijn leven heeft gered."
Nog voordat ik iets kon vragen, klonken voetstappen in de gang.
"Ze komen."
Ze wees naar een nooddeur.
"Ga."
"En u?"
"Ik houd ze bezig."
Ik aarzelde.
"Uw naam?"
Ze keek me nog één keer aan.
"Margaretha."
Daarna sloot ze de deur achter zich.
* * *
Van Dijk vond mij enkele minuten later op het dak van het politiebureau.
Ik stond rustig naar de stad te kijken.
Hij hield zijn pistool nog steeds vast.
"Waarom bent u hierheen gegaan?"
Ik draaide mij om.
"Ik ben niet gevlucht."
Hij keek verbaasd.
"Hoe bent u hier gekomen?"
"In plaats van die vraag te stellen..."
...zei ik terwijl ik de metalen koker omhoog hield...
"...kunt u beter vragen waarom mijn grootmoeder dit dertig jaar verborgen hield."
Van Dijk keek naar de koker.
"Wat zit erin?"
Ik draaide langzaam de dop los.
Binnenin zat een opgerold vel papier.
En een oude zwart-witfoto.
Op de foto stonden vier mensen.
Mijn grootmoeder.
Een jonge Richard Sterling.
Een onbekende man.
En...
een veel jongere rechercheur.
Van Dijk pakte de foto uit mijn handen.
Zijn gezicht trok wit weg.
"Nee..."
Ik keek naar hem.
"Kent u hem?"
Hij knikte langzaam.
"Dat is commissaris Willem De Graaf."
"Mijn voormalige mentor."
Hij slikte moeizaam.
"En tegenwoordig..."
Hij kon de woorden nauwelijks uitspreken.
"...het hoofd van de nationale recherche."
De wind trok hard over het dak.
Beneden begonnen sirenes opnieuw te loeien.
Precies op dat moment ging Van Dijks telefoon.
Hij nam op.
Na enkele seconden verstijfde hij.
"Wat zegt u?"
Zijn blik werd leeg.
Hij keek langzaam naar mij.
"Commissaris De Graaf heeft zojuist persoonlijk het bevel gegeven..."
Hij zweeg even.
"...om jou onmiddellijk over te dragen aan een speciale eenheid."
Ik voelde een ijskoude rilling over mijn rug lopen.
"Waarom?"
Van Dijk keek naar de oude foto in zijn hand.
Toen naar de trap achter ons.
Daar klonken zware voetstappen.
Steeds dichterbij.
Hij zette één stap naar voren en zei fluisterend:
"Als De Graaf echt bij Operatie Feniks hoort..."
"...dan zijn wij vanaf dit moment allebei opgejaagd."
