DEEL 5 — DE VIDEO VAN EEN DODE MAN
De eerste kogel verbrijzelde het raam.
Glas spatte door de woonkamer.
"Op de grond!" riep Mara.
Ze trok Adrian en Camille achter de zware eikenhouten tafel, terwijl Willem de oude houten deur met een ijzeren grendel probeerde af te sluiten.
Buiten klonken snelle voetstappen.
"Doorzoek het hele huis!"
"De USB moet hier zijn!"
Adrian kneep de kleine USB-stick zo stevig vast dat zijn knokkels wit werden.
"Ze mogen dit nooit krijgen."
Willem keek de kamer rond.
"Er is nog een uitgang."
Hij wees naar de open haard.
"Toen je vader dit huis liet bouwen, maakte hij een geheime tunnel naar de oude wijnkelder."
Adrian keek hem verbaasd aan.
"Waarom weet ik dat niet?"
"Omdat je vader hoopte dat hij die tunnel nooit nodig zou hebben."
Nog voordat iemand kon reageren, kraakte de voordeur volledig open.
Zware laarzen kwamen het huis binnen.
Mara duwde Adrian richting de open haard.
"Ga!"
"En jij dan?" vroeg hij.
Ze keek hem strak aan.
"Als ze jou vinden, zoeken ze de USB."
"Als ze mij vinden, denken ze dat ik hem heb."
Hij schudde zijn hoofd.
"Ik laat je niet achter."
Voor het eerst sinds hun breuk pakte Mara zijn hand.
Niet uit liefde.
Maar uit vertrouwen.
"Adrian..."
"Luister eindelijk naar mij."
Die woorden deden hem verstijven.
Jarenlang had hij haar genegeerd.
Vandaag niet.
Hij knikte.
Samen verwijderden ze de zware stenen plaat achter de haard.
Een smalle trap verscheen.
Op datzelfde moment stormden drie mannen de woonkamer binnen.
"Daar!"
Een van hen wees naar Mara.
Maar zij gooide zonder aarzelen een bronzen beeld richting de kroonluchter.
Met een oorverdovende klap stortte het kristal naar beneden.
De kamer werd gevuld met stof en scherven.
De huurmannen moesten achteruit springen.
"Nu!"
Willem leidde de anderen de tunnel in.
Net voordat Mara verdween, keek ze nog één keer om.
Ze zag de leider van de groep.
Een lange man met een litteken over zijn linkerwang.
Hij glimlachte.
"Je kunt niet eeuwig vluchten."
Daarna sloeg de geheime deur dicht.
* * *
De tunnel rook naar vocht en oude stenen.
Camille hijgde.
"Hoe wist mama dat de USB hier was?"
Niemand antwoordde.
Pas toen ze de oude wijnkelder bereikten, sprak Willem.
"Ze wist het niet."
"Ze gokte."
Hij keek naar Adrian.
"Victor Armand laat altijd alles doorzoeken."
"Voor hem bestaat er geen toeval."
Ze bereikten een kleine ruimte achter in de kelder.
Daar stond nog een oude televisie.
Een videorecorder.
En een generator.
Willem glimlachte zwak.
"Je vader liet dit hier achter."
Adrian haalde de USB omhoog.
"Maar dit past hier niet in."
Mara opende de houten kist die naast de televisie stond.
Binnenin lag een laptop.
Oud.
Maar perfect bewaard.
Op de bovenkant zat een sticker.
Voor Adrian. Alleen openen als Mara erbij is.
Adrian keek verbaasd naar Mara.
"Zelfs toen..."
"...vertrouwde mijn vader jou."
Ze antwoordde niet.
Ze startte de laptop op.
Er verscheen slechts één bestand.
VIDEO_001
Met een trillende hand klikte Adrian erop.
Het scherm werd zwart.
Na enkele seconden verscheen het gezicht van zijn vader.
Hij zag er moe uit.
Ouder.
Alsof hij al wist dat zijn tijd bijna voorbij was.
"Adrian."
Zijn stem vulde de kleine kelder.
"Als je dit ziet, ben ik waarschijnlijk niet meer in leven."
Adrian voelde de tranen opkomen.
"Het spijt me."
"Ik heb geprobeerd je te beschermen."
"Maar ik heb één grote fout gemaakt."
Hij keek recht in de camera.
"Ik dacht dat de mensen die mij verraadden, vreemden waren."
"Dat was niet zo."
Hij zweeg even.
"De gevaarlijkste vijand zat al jaren aan mijn eigen eettafel."
Iedereen keek automatisch naar Camille.
Zij schudde onmiddellijk haar hoofd.
"Nee..."
Op het scherm vervolgde zijn vader.
"Vivienne heeft mij niet alleen verraden."
"Ze werkte samen met Victor Armand."
Adrian sloot zijn ogen.
Hij wilde het niet horen.
Maar hij kon niet wegkijken.
"Victor wilde mijn bedrijf."
"Vivienne wilde mijn vermogen."
"Samen maakten ze een plan."
Het beeld begon kort te haperen.
Daarna verscheen een map met documenten.
"Alles wat ik heb gevonden, staat opgeslagen op meerdere plaatsen."
"Zelfs als deze video wordt vernietigd..."
"...zal de waarheid ooit boven komen."
Toen glimlachte zijn vader ineens.
Een warme glimlach.
"En Adrian..."
"Als Mara nog steeds naast je staat terwijl je dit bekijkt..."
"...verlies haar dan nooit."
"Want zij is de enige persoon die ik zonder twijfel mijn familie durfde te noemen."
De video stopte.
Niemand sprak.
Adrian keek langzaam naar Mara.
Zijn stem brak.
"Ik heb hem teleurgesteld."
Mara slikte.
"Nee."
"Je bent misleid."
"Dat is iets anders."
Voor het eerst in dagen voelde Adrian dat zij hem niet veroordeelde.
Ze vertelde alleen de waarheid.
Net als altijd.
Plotseling verscheen er een nieuw venster op het scherm.
Verborgen bestand gevonden.
Mara klikte erop.
Een lijst met namen verscheen.
Tientallen namen.
Politici.
Bankiers.
Advocaten.
En invloedrijke ondernemers.
Naast iedere naam stond hetzelfde woord.
Betaald.
Onderaan de lijst stond echter één naam die Adrian volledig deed verstijven.
Mara Van Dijk.
Achter haar naam stond een datum.
Van vier jaar geleden.
En daarachter slechts één zin.
"Volgende doelwit."
Camille hapte naar adem.
"Nee..."
Mara staarde sprakeloos naar het scherm.
"Wacht..."
"Vier jaar geleden kende ik Victor Armand niet eens."
Willem werd lijkbleek.
"Dat dacht jij."
Hij wees naar de datum.
"Vier jaar geleden begon jij met Adrian te daten."
Zijn stem werd zachter.
"Dat betekent..."
"...dat iemand jou al volgde voordat jij wist wie Adrian werkelijk was."
Op dat moment klonk boven hen een zwaar metalen geluid.
Alsof een luik werd opengebroken.
Daarna weerklonk dezelfde diepe stem die Mara eerder had gehoord.
"Ze zitten onder ons."
"Sluit alle uitgangen af."
"Deze keer..."
"...wil meneer Armand hen persoonlijk ontmoeten."
De vier keken elkaar zwijgend aan.
Ze beseften allemaal hetzelfde.
Hun vlucht was voorbij.
En de man die twintig jaar lang vanuit de schaduw aan alle touwtjes had getrokken...
Stond eindelijk op het punt zich te laten zien.
