DEEL 3 — HET GEHEIM VAN MIJN MOEDER
Ik heb die nacht geen oog dichtgedaan.
Het bericht bleef op mijn scherm staan.
Iemand die weet wat er vier jaar geleden werkelijk met Rebecca is gebeurd.
Mijn moeder heette Rebecca Carter.
Ze was vier jaar geleden overleden.
Tenminste…
dat was wat ik wist.
Om 06.15 uur stuurde ik terug.
“Wie ben je?”
Geen antwoord.
Om 06.30 uur opnieuw.
“Wat weet je over mijn moeder?”
Niets.
Ik belde mijn advocaat.
Hij nam slaperig op.
“Claire?”
“Ik heb een probleem.”
“Wat is er?”
“Iemand beweert dat hij weet wat er met mijn moeder is gebeurd.”
Hij werd onmiddellijk wakker.
“Stuur mij de berichten.”
Dat deed ik.
Een paar minuten later zei hij:
“Ken je dit nummer?”
“Nee.”
“Blokkeer het niet.”
“Waarom?”
“Als dit verband houdt met de documenten over je huis, kan het belangrijk bewijs zijn.”
Ik keek naar buiten.
Mist hing boven het meer.
Voor het eerst vond ik de stilte niet meer rustgevend.
Om negen uur reed ik naar het kantoor van mijn advocaat.
Hij legde drie documenten voor me neer.
“Dit zijn de originele eigendomsgegevens.”
Hij wees naar mijn naam.
“Je bent honderd procent eigenaar.”
Daarna schoof hij het vervalste document naar me.
“En dit is het document waarin je vader beweert dat hij €180.000 in jouw aankoop heeft geïnvesteerd.”
“Ik heb dat geld nooit van hem gekregen.”
“Ik weet het.”
“Waar komt dat bedrag dan vandaan?”
Hij keek me ernstig aan.
“Van een rekening die op naam stond van een bedrijf dat gedeeltelijk werd gecontroleerd door je vader.”
Ik fronste.
“Een bedrijf?”
“Ja.”
“Waarom weet ik hier niets van?”
“Dat is de vraag.”
Hij opende een ander dossier.
“Je vader had jarenlang een vastgoedbedrijf.”
“Dat wist ik.”
“Maar dit bedrijf had financiële problemen.”
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
“Hoe ernstig?”
“Ernstig genoeg om schuldeisers achter zich aan te krijgen.”
Ik zweeg.
Mijn vader had altijd gezegd dat hij succesvol was.
Hij had mij zelfs vaak verteld dat mijn carrière niet te vergelijken was met wat hij had opgebouwd.
“Wat heeft dat met mijn huis te maken?”
“Als hij dacht dat jouw woning een waardevol bezit was, zou hij kunnen hebben geprobeerd een financieel belang te creëren.”
“Maar waarom?”
Mijn advocaat keek me aan.
“Omdat jij het huis met eigen geld hebt gekocht.”
Ik begreep het.
Als hij geen geld had…
dan kon mijn huis misschien als onderpand dienen.
Ik voelde woede opkomen.
“Dus mijn vader wilde mijn huis gebruiken om zijn schulden op te lossen?”
“Dat is nog niet bewezen.”
“Maar het document—”
“Is verdacht.”
Ik pakte mijn telefoon.
“En mijn moeder?”
Hij keek naar me.
“Waarom zou iemand zeggen dat haar dood niet was wat ik dacht?”
“Wat dacht je precies?”
“Dat ze ziek was.”
“Heb je haar medische dossier gezien?”
Ik verstijfde.
“Nee.”
“Wie heeft de begrafenis geregeld?”
“Mijn vader.”
“En de medische administratie?”
“Ook hij.”
Mijn advocaat leunde achterover.
“Claire, ik denk dat je met je vader moet praten.”
Ik reed die middag rechtstreeks naar zijn huis.
Hij deed zelf open.
Toen hij mij zag, veranderde zijn gezicht.
“Wat doe jij hier?”
“Ik wil antwoorden.”
“Waarover?”
“Mijn huis.”
Hij zuchtte.
“Claire, je overdrijft.”
“Heb jij €180.000 in mijn woning geïnvesteerd?”
Hij zweeg.
Dat was antwoord genoeg.
“Waarom?”
“Ik wilde je helpen.”
“Waar is het geld dan?”
Hij keek weg.
“Dat is ingewikkeld.”
“Is dat geld ooit op mijn rekening gestort?”
“Nee.”
“Heb je ooit mijn handtekening gebruikt?”
Zijn gezicht werd strak.
“Wie heeft je dit verteld?”
“Dus het klopt.”
“Dat heb ik niet gezegd.”
“Je hoeft niets meer te zeggen.”
Ik draaide me om.
“Wacht.”
Ik bleef staan.
Mijn vader sprak zachter.
“Je moeder wilde niet dat je dit huis kocht.”
Ik draaide me langzaam om.
“Waarom?”
Hij slikte.
“Ze wist dat er problemen waren.”
“Welke problemen?”
“Met de familie.”
“Dat zegt niets.”
Hij keek me aan.
“Je moeder had ontdekt dat Ryan geld had gestolen.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Niet van mij.”
“Van wie dan?”
Hij zei niets.
Ik liep naar hem toe.
“Van mij?”
Hij keek naar de vloer.
Ik voelde tranen in mijn ogen prikken.
“Hoeveel?”
Hij fluisterde:
“Veel.”
“Hoeveel?”
“Bijna €200.000.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat is onmogelijk.”
“Je moeder ontdekte het.”
“En toen?”
“Ze wilde naar de politie.”
De kamer leek plotseling kleiner te worden.
“Wat gebeurde er toen?”
Mijn vader keek me aan.
“Ik heb haar tegengehouden.”
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat ik Ryan kon veranderen.”
“En mijn moeder?”
Hij zei niets.
“Wat gebeurde er met haar?”
“Ze werd ziek.”
“Dat weet ik.”
“Claire…”
“Was ze echt ziek?”
Zijn stilte was ondraaglijk.
Ik deed een stap achteruit.
“Pap.”
Hij sloot zijn ogen.
“Er waren dingen die ik je niet kon vertellen.”
“Dat is geen antwoord.”
Op dat moment ging zijn telefoon.
Hij keek naar het scherm.
Ik zag de naam.
Ryan.
Mijn vader nam op.
“Ja?”
Ik hoorde Ryans stem.
“Pap, ze weet het.”
Mijn vader keek naar mij.
“Wat weet ze?”
Ryan antwoordde iets wat ik niet kon verstaan.
Mijn vader werd bleek.
“Waar ben je?”
Toen keek hij naar mij.
“Je moet onmiddellijk naar huis.”
“Waarom?”
“Ga niet alleen.”
Mijn hart begon te bonzen.
“Waarom?”
Hij fluisterde:
“Ze hebben ontdekt dat jij de documenten hebt.”
“Wie?”
Hij keek naar de voordeur.
Toen zei hij:
“De mensen aan wie Ryan geld verschuldigd is.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Welke mensen?”
Mijn vader antwoordde niet.
Zijn telefoon ging opnieuw.
Dit keer stond er geen naam.
Alleen:
ONBEKEND NUMMER.
Hij nam niet op.
Ik keek naar hem.
“Pap…”
Hij fluisterde:
“Ga naar huis, Claire.”
“Waarom?”
“Omdat iemand probeert te voorkomen dat jij de waarheid over je moeder ontdekt.”
Ik liep naar mijn auto.
Maar voordat ik instapte, kreeg ik opnieuw een bericht.
Deze keer stond er een foto bij.
Mijn moeder.
Levend.
De foto leek recent.
En onder de foto stond:
“Ze is niet gestorven op de dag die je vader je vertelde.”
Ik staarde naar het scherm.
Mijn handen begonnen te trillen.
Want als die foto echt was…
dan betekende dat één ding.
Mijn vader had vier jaar lang tegen mij gelogen over de dood van mijn moeder.
