DEEL 5 — NOAH
Ik kon niet stoppen met naar de foto kijken.
Noah.
Elf jaar oud.
Geboren op de dag waarop ik dacht dat mijn eerste kind was gestorven.
“Waar is hij?” vroeg ik.
Adrian pakte zijn telefoon.
“We weten het niet zeker.”
“Maar jij hebt deze foto.”
“Een privéonderzoeker heeft hem twee jaar geleden gefotografeerd.”
“Waar?”
“Een kostschool in Zwitserland.”
Mijn hart bonsde.
“Waarom zou mijn kind daar zijn?”
Adrian keek me aan.
“Omdat iemand wilde dat niemand wist dat hij bestond.”
Ik stond op.
“Ik wil hem zien.”
“Dat is gevaarlijk.”
“Het kan me niets meer schelen.”
“Madeline.”
Ik draaide me om.
“Elf jaar lang dacht ik dat ik geen kinderen kon krijgen.”
Mijn stem brak.
“Als mijn zoon leeft, ga ik hem vinden.”
Adrian zweeg.
Toen knikte hij.
“Dan gaan we.”
Diezelfde avond vertrokken we.
Maar voordat we het landgoed verlieten, gaf Adrian me een telefoon.
“Gebruik alleen dit nummer.”
“Waarom?”
“Alles wat je zegt kan worden afgeluisterd.”
Ik keek hem aan.
“Wie kunnen we vertrouwen?”
“Niemand.”
De reis duurde uren.
Ik zei bijna niets.
Ik keek voortdurend naar de foto.
Noah.
Zijn gezicht leek zo vertrouwd.
Alsof mijn lichaam hem herkende voordat mijn verstand dat deed.
Toen we uiteindelijk bij een klein privévliegveld aankwamen, stopte Adrian plotseling.
“Wat is er?”
Hij wees naar een zwarte auto.
“Die staat daar al sinds we aankwamen.”
Mijn hart zonk.
“Ryan?”
“Misschien.”
We stapten niet uit.
Adrian belde iemand.
Na enkele minuten verscheen een man met een donkere jas.
Hij stapte in.
“Is zij Madeline?”
Adrian knikte.
De man keek me aan.
“Ik ben Victor.”
“Wat weet je over Noah?”
Hij zuchtte.
“Meer dan ik zou willen.”
“Vertel.”
Victor haalde een map tevoorschijn.
“De jongen woont inderdaad in Zwitserland.”
“Bij wie?”
“Bij een vrouw genaamd Eleanor Hayes.”
Ik herkende de naam.
“Wie is zij?”
“Een voormalig verpleegkundige.”
Mijn hart stopte.
“Van welke kliniek?”
Victor keek me aan.
“Dezelfde kliniek waar jij vijf keer werd behandeld.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Dus zij weet wat er met mijn kinderen is gebeurd.”
“Ja.”
“Waar is ze?”
Victor aarzelde.
“Ze is verdwenen.”
“Wanneer?”
“Drie dagen geleden.”
Adrian vloekte zacht.
“Wat?”
Victor gaf hem een tweede document.
“Dit werd achtergelaten in haar appartement.”
Adrian las het.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat staat erin?”
Hij gaf het aan mij.
Er stond slechts één zin.
Als Madeline ooit ontdekt dat Noah leeft, zal Ryan haar proberen te stoppen.
Ik keek naar Adrian.
“Hij weet het.”
“Waarschijnlijk.”
“En Clara?”
Victor knikte.
“Clara weet het ook.”
“Waarom?”
“Omdat Clara Noah heeft opgevoed.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Mijn zoon…”
“Hij denkt dat Clara zijn moeder is.”
Ik kneep mijn ogen dicht.
Elf jaar.
Mijn kind had elf jaar lang een andere vrouw moeder genoemd.
Ik wilde schreeuwen.
Maar toen kwam er een bericht binnen op de telefoon die Adrian mij had gegeven.
Een onbekend nummer.
Je zoekt Noah.
Mijn vingers trilden.
Nog een bericht.
Stop nu.
En daarna:
Of je volgende kind zal hetzelfde lot ondergaan als de eerste vijf.
Ik keek naar mijn buik.
Mijn ademhaling versnelde.
Adrian pakte de telefoon uit mijn hand.
“Niet antwoorden.”
“Ze weten waar we zijn.”
“Ja.”
“Hoe?”
Hij keek naar Victor.
Victor werd bleek.
“Er is iemand die ons volgt.”
Op dat moment ging het licht op het vliegveld uit.
Volledige duisternis.
Ik hoorde een deur dichtslaan.
Daarna een stem.
“Madeline!”
Ik herkende hem onmiddellijk.
Ryan.
Mijn ex-man.
Hij was hier.
En hij was niet alleen.
Adrian trok me achter zich.
“Blijf achter mij.”
Ryan kwam uit de duisternis tevoorschijn.
Zijn gezicht was kalm.
Bijna vriendelijk.
“Madeline,” zei hij.
Ik keek hem aan.
Voor het eerst voelde ik geen liefde.
Geen angst.
Alleen woede.
“Je hebt tegen me gelogen.”
Hij glimlachte.
“Je hebt geen idee hoeveel.”
Toen keek hij naar mijn buik.
“Maar één ding moet je begrijpen.”
Hij zette een stap dichterbij.
“Dat kind mag niet geboren worden.”
* * *
