DEEL 6 — De vrouw die mijn dochter opeiste, kende het geheim van mijn vrouw
Daniel keek naar zijn telefoon.
De verbinding was al verbroken.
Maar die stem bleef in zijn hoofd hangen.
Hij kende haar niet.
Toch voelde haar stem vreemd vertrouwd.
Nathan stond nog steeds midden in de woonkamer.
“Wie was dat?” vroeg Daniel.
Nathan antwoordde niet.
“Nathan.”
“Ik weet het niet.”
“Je liegt.”
Nathan keek naar Lily.
“Ze is dichterbij dan je denkt.”
Daniel voelde een koude rilling.
“Wie?”
Nathan zuchtte.
“Evelyn.”
Daniel verstijfde.
“Mijn vrouw?”
“Nee.”
“De vrouw op de telefoon?”
Nathan knikte.
“Ze heeft een andere naam.”
“Welke?”
“Claire.”
Daniel dacht aan de foto.
“De tweelingzus van Emma?”
“Ja.”
“Waarom heeft niemand me ooit verteld dat ze bestond?”
Nathan keek hem aan.
“Omdat Emma bang voor haar was.”
Daniel voelde zijn maag samentrekken.
“Waarom?”
“Omdat Claire niet alleen haar zus was.”
“Wat dan?”
Nathan zweeg.
“Zeg het.”
“Ze werkte voor dezelfde mensen die nu achter Lily aan zitten.”
Daniel keek naar Lily.
“Dus Claire is gevaarlijk?”
Nathan schudde zijn hoofd.
“Dat weet ik niet.”
“Wat weet je dan?”
“Dat Emma haar probeerde te stoppen.”
Daniel voelde zich misselijk.
“Waarom?”
Nathan keek naar de vloer.
“Omdat Claire geloofde dat Lily de sleutel was.”
“De sleutel tot wat?”
“Tot Project L.”
Daniel dacht aan alle documenten.
De school.
De betalingen.
De medische dossiers.
De verdwenen kinderen.
“Wat is Project L?”
Nathan keek hem recht aan.
“Een programma dat nooit had mogen bestaan.”
* * *
Op dat moment klonk er een geluid buiten.
Nathan keek naar het raam.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
Hij antwoordde niet.
De lichten gingen uit.
Lily greep Daniels hand.
“Papa…”
“Het is goed.”
Buiten stopten meerdere auto's.
Daniel pakte zijn telefoon.
Geen signaal.
Michael was niet bereikbaar.
Detective Collins evenmin.
Toen klonk er een klop op de voordeur.
Drie keer.
Langzaam.
Nathan fluisterde:
“Doe niet open.”
Daniel keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat ze dan weten dat we allemaal hier zijn.”
“Wie?”
Nathan antwoordde:
“De mensen die Project L nooit hebben opgegeven.”
De deur ging plotseling open.
Een vrouw stapte naar binnen.
Ze droeg een lange donkere jas.
Haar haar was donker.
En haar gezicht…
Daniel voelde zijn adem stokken.
Ze leek op Emma.
Niet precies.
Maar genoeg om zijn hart pijn te doen.
De vrouw keek naar Lily.
“Eindelijk.”
Daniel ging voor zijn dochter staan.
“Wie ben jij?”
Ze keek hem aan.
“Claire Hart.”
Daniel voelde zijn hart bonzen.
“De zus van Emma.”
Ze knikte.
“En Lily is mijn nicht.”
Nathan trok zijn wapen.
Claire keek naar hem.
“Leg dat neer.”
“Je hebt hier niets te zoeken.”
“Jij hebt dertig jaar gelogen.”
Nathan zei niets.
Claire keek naar Daniel.
“Je moet me geloven.”
“Waarom zou ik?”
“Omdat Emma mij vlak voor haar dood één boodschap gaf.”
“Welke?”
Claire keek naar Lily.
“Ze zei dat jij haar nooit mocht vertellen wie ze werkelijk was.”
Daniel voelde zijn bloed koud worden.
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat ze gevolgd werd.”
“Door wie?”
Claire keek naar Nathan.
“Door hem.”
Nathan schudde zijn hoofd.
“Dat is niet waar.”
Claire lachte bitter.
“Je hebt haar niet eens begraven.”
Daniel keek naar Nathan.
“Wat bedoelt ze?”
Nathan werd stil.
Claire haalde een oude envelop tevoorschijn.
“Emma heeft haar eigen dood in scène willen zetten.”
Daniel verstijfde.
“Wat?”
“Ze wist dat ze niet veilig was.”
“Maar ik heb haar lichaam gezien.”
“Een lichaam dat op haar leek.”
Daniel voelde zich duizelig.
“Dus Emma…”
Claire knikte.
“Ze leeft.”
De kamer werd volledig stil.
Lily keek naar Daniel.
“Papa…”
Daniel kon nauwelijks ademhalen.
“Waar is ze?”
Claire antwoordde:
“Op een plek waar niemand haar kan vinden.”
“Waarom heeft ze me verlaten?”
“Omdat ze dacht dat jij ook gevaar liep.”
“En Lily?”
Claire keek naar het meisje.
“Lily moest bij jou blijven.”
“Waarom?”
“Omdat jij de enige persoon was die de mensen achter Project L nooit zouden verdenken.”
Daniel begreep het nog steeds niet.
“Maar waarom zij?”
Claire haalde een document uit haar tas.
“Open dit.”
Daniel pakte het.
Op het document stonden twee namen.
EMMA MERCER.
LILY MERCER.
Daaronder:
GENETISCHE MATCH — BEVESTIGD.
Maar onderaan stond iets wat Daniel nooit had verwacht.
PROJECT L: SUBJECT 001.
“Wat betekent Subject 001?”
Claire keek hem aan.
“Lily was het eerste kind dat succesvol werd geboren na het programma.”
Daniel voelde zijn maag omdraaien.
“Geboren?”
Claire knikte.
“Project L begon niet met Lily.”
“Waarmee dan?”
“Met Emma.”
Daniel keek haar aan.
Claire vervolgde:
“Jouw vrouw was als kind zelf onderdeel van het programma.”
Daniel voelde zijn hele wereld instorten.
“Dat betekent…”
“Dat Lily niet zomaar is gekozen.”
Claire keek naar hem.
“Ze is geboren met iets wat zij al tientallen jaren proberen te creëren.”
“Wat?”
Claire antwoordde zacht:
“Een genetische eigenschap.”
“Welke?”
Ze keek naar Nathan.
“Dat is precies wat hij nooit wilde dat je ontdekte.”
Nathan rende plotseling naar de deur.
Daniel greep hem vast.
“Waar ga je heen?”
Nathan keek hem aan.
“Je begrijpt niet wat je doet.”
“Vertel het me!”
Nathan worstelde zich los.
“Als je Claire vertrouwt, breng je Lily rechtstreeks naar de mensen die haar willen.”
Claire keek hem aan.
“En als hij mij niet vertrouwt?”
Nathan antwoordde:
“Dan sterft Emma.”
Daniel verstijfde.
“Wat?”
Nathan keek naar hem.
“Ze hebben haar.”
Claire werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
Nathan glimlachte.
“Ze hebben haar drie dagen geleden gevonden.”
Daniel voelde zijn hart breken.
“Waar is ze?”
Nathan zei:
“Bij de oorspronkelijke locatie van Project L.”
“Waar?”
Hij antwoordde:
“Onder de school.”
Daniel keek naar Lily.
Claire pakte haar hand.
“Dan hebben we geen tijd meer.”
Buiten klonken sirenes.
Maar deze keer waren het geen politiewagens.
Zwarte voertuigen omsingelden het huis.
Claire keek naar Daniel.
“Je moet nu kiezen.”
“Wat?”
“Je dochter meenemen en vluchten…”
Ze keek naar Nathan.
“…of naar de school gaan en proberen haar moeder te redden.”
Daniel keek naar Lily.
Daarna naar de deur.
En voor het eerst sinds hij thuiskwam, wist hij precies wat hij moest doen.
Hij pakte zijn dochter op.
“We gaan naar de school.”
Claire knikte.
Nathan keek hem geschokt aan.
“Dan weet ik zeker dat je niet begrijpt waar je aan begint.”
Daniel keek hem recht aan.
“Misschien niet.”
Hij hield Lily steviger vast.
“Maar ik weet wel één ding.”
“Wat?”
“Niemand raakt mijn dochter nog aan.”
Ze verlieten het huis via de achterdeur.
Maar terwijl Daniel naar de donkere straat liep, keek Lily plotseling over zijn schouder.
Ze wees naar een zwarte auto.
“Papa…”
“Wat is er?”
“Die meneer…”
“Welke meneer?”
Ze wees naar het raam van de auto.
“Dat is de man die me vroeger uit de donkere kamer haalde.”
Daniel verstijfde.
Hij keek naar de auto.
Een man stapte uit.
En toen het licht op zijn gezicht viel, herkende Daniel hem.
Het was geen vreemde.
Het was iemand die hij al jaren kende.
De man die zijn vrouw had begraven.
Daniel keek naar Claire.
Claire werd lijkbleek.
“Dat kan niet…”
“Wie is hij?” vroeg Daniel.
Claire fluisterde:
“De oprichter van Project L.”
De man glimlachte.
Toen zei hij:
“Daniel Mercer.”
“Je hebt eindelijk je dochter gevonden.”
Hij keek naar Lily.
“Maar je hebt nog steeds niet ontdekt…”
Zijn glimlach werd breder.
“…waarom wij haar al vier jaar nodig hebben.”
