DEEL 5 — Raven One keert terug
Emily liep naar de stoel van de copiloot.
“Sta op.”
Hij keek haar verbaasd aan.
“Wat?”
“Je moet naar de andere kant.”
Robert keek haar aan.
“Emily, dit is mijn vliegtuig.”
“Ik weet het.”
Ze keek hem recht aan.
“Maar als je wilt dat iedereen levend Madrid bereikt, moet je me vertrouwen.”
Robert aarzelde.
Toen stond hij op.
Emily ging zitten.
Haar handen rustten op de bediening.
Het voelde vreemd.
Maar tegelijkertijd…
vertrouwd.
Alsof achttien maanden nooit hadden bestaan.
Ze keek naar het instrumentenpaneel.
“Geef me de volledige controle.”
Robert activeerde het systeem.
“Je hebt controle.”
Emily haalde diep adem.
“Raven One is terug.”
Daniel keek haar aan.
“Dat heb ik gemist.”
Emily glimlachte niet.
“Praat later.”
Ze begon de gegevens te analyseren.
Het vijandelijke toestel was verdwenen.
Maar Emily wist waar het was.
“Ze zitten onder ons.”
Robert keek verbaasd.
“Hoe weet je dat?”
“Hun signaal verdween op exact het moment dat ze onze hoogte kruisten.”
“Maar dat is onmogelijk.”
Emily keek hem aan.
“Dat woord heb ik vandaag al te vaak gehoord.”
Ze wijzigde de koers met een minimale afwijking.
De radar begon opnieuw te reageren.
Een klein stipje verscheen.
“Daar.”
Robert keek.
“Hoe heb je dat gedaan?”
“Ze gebruiken dezelfde technologie als zes jaar geleden.”
Emily voelde haar hartslag stijgen.
Ze wist nu wat ze moest doen.
Niet aanvallen.
Niet vluchten.
Ze moest hen laten geloven dat ze gewonnen hadden.
“Laat ze denken dat we de koers volgen.”
Robert begreep het.
“Je wilt ze lokken?”
“Ja.”
Daniel keek haar bezorgd aan.
“Emily…”
“Vertrouw me.”
Hij zweeg.
De vlucht begon langzaam van koers te veranderen.
Het onbekende toestel volgde.
Precies zoals Emily had verwacht.
“Nu,” zei ze.
Robert schakelde een systeem om.
Het signaal veranderde.
De tegenstander reageerde onmiddellijk.
“Ze volgen.”
Emily knikte.
“Goed.”
Ze keek naar Daniel.
“Nu vertel je me hoe we mijn dochter vinden.”
Daniel pakte de datamodule.
“De module heeft een tweede functie.”
“Welke?”
“Het kan de locatie van de oorspronkelijke ontvanger detecteren.”
Emily keek naar het apparaat.
“En waar is die?”
Daniel activeerde het.
Een punt verscheen.
Niet op de oceaan.
Niet in Madrid.
Maar in de Verenigde Staten.
Emily's hart sloeg over.
“San Diego.”
Daniel knikte.
“Daar.”
“Mijn dochter is in San Diego?”
“Ja.”
Emily voelde tranen in haar ogen.
Sophie was daar.
Maar toen verscheen een tweede signaal.
Dichtbij.
Te dichtbij.
Daniel keek naar het scherm.
“Ze hebben haar verplaatst.”
Emily keek hem aan.
“Waarheen?”
Daniel antwoordde:
“Een privévliegveld.”
“Welke?”
Hij noemde de locatie.
Emily kende die plek.
Ze had er ooit zelf gevlogen.
“Ze willen dat ik daarheen kom.”
“Ja.”
“Maar waarom?”
Daniel keek naar haar.
“Omdat jij de enige bent die toegang heeft tot de gegevens.”
Emily begreep het.
Ze wilden niet alleen haar dochter.
Ze wilden haar geheugen.
Haar codes.
Haar kennis.
Ze wilden de laatste ontbrekende sleutel.
Maar ze zouden hem niet krijgen.
“Robert.”
“Ja?”
“Kunnen we Madrid nog steeds bereiken?”
“Als alles normaal verloopt.”
Emily keek naar de radar.
“Niets is normaal meer.”
Ze maakte een nieuwe berekening.
“Maar we gaan naar Madrid.”
Daniel keek haar verbaasd aan.
“Wat?”
“Dat is wat zij verwachten.”
Ze glimlachte voor het eerst.
“We geven ze iets anders.”
Emily stuurde een gecodeerd bericht naar de verkeersleiding.
Daarna wachtte ze.
Tien seconden.
Twintig.
Plotseling veranderde het onbekende toestel van koers.
Emily glimlachte.
“Ze hebben het bericht ontvangen.”
Robert keek haar aan.
“Welk bericht?”
Emily keek naar hem.
“Dat we bereid zijn te onderhandelen.”
Daniel begreep het.
“Je speelt een spel.”
“Nee.”
Emily keek naar de foto van Sophie.
“Ik beëindig het.”
Toen klonk de radio.
Dezelfde vervormde stem.
“Raven One.”
Emily pakte de microfoon.
“Hier ben ik.”
“Je hebt de keuze gemaakt.”
“Ja.”
“Dan sterft je dochter.”
Emily keek naar Daniel.
Toen zei ze kalm:
“Dat dacht je.”
Ze drukte op een knop.
Op het scherm verscheen een nieuw signaal.
Een militair satellietnetwerk.
Emily had het geactiveerd.
“Jullie zijn niet langer verborgen.”
De stem aan de andere kant zweeg.
Emily glimlachte.
“En nu…”
“gaat de hele wereld zien wie jullie zijn.”
* * *
