DEEL 4 — Mijn schoonvader wist precies wie ik was
Mijn schoonvader werd diezelfde middag gearresteerd.
Maar voordat de politie hem meenam, kreeg ik een bericht.
Kom alleen naar mijn kantoor.
Ik wist dat het een val kon zijn.
Toch ging ik.
Niet alleen.
Ruben had inmiddels drie mensen rondom het ziekenhuis geplaatst.
Ik reed naar het oude familiebedrijf.
Het gebouw stond aan de rand van Rotterdam.
Toen ik binnenkwam, rook ik meteen de oude geur van sigaren en hout.
Mijn schoonvader zat achter zijn bureau.
Handboeien om.
Maar hij glimlachte.
“Alexander.”
Ik bleef staan.
Hij had mijn echte naam uitgesproken.
Voor het eerst.
“Dus je wist het.”
“Al jaren.”
“Waarom heb je niets gezegd?”
“Omdat ik wist dat je ooit nuttig voor me zou worden.”
Ik keek hem aan.
“Mijn zoon bijna vermoorden noem jij nuttig?”
“Lucas was nooit het doel.”
“Wat dan?”
“Jij.”
Ik voelde mijn kaak aanspannen.
Hij leunde achterover.
“Je hebt jaren geleden iets meegenomen.”
“Wat?”
“Een dossier.”
Ik zei niets.
“Een dossier met namen.”
“Waar heb je het over?”
“Je weet precies wat ik bedoel.”
Toen begreep ik het.
Jaren geleden had ik een lijst ontdekt met honderden namen van corrupte zakenmensen, politieagenten en criminelen.
Ik had die lijst verborgen.
Niet vernietigd.
Verborgen.
Mijn schoonvader wist ervan.
“Waar is het?”
“Ik heb het niet.”
“Lieg niet.”
“Als ik het had, zou jij hier niet zitten.”
Hij glimlachte.
“Je bent nog steeds dezelfde man.”
“En jij bent nog steeds een lafaard.”
Zijn glimlach verdween.
“Je had alles kunnen hebben.”
“Dat had ik al.”
“Geld. Macht. Respect.”
“Ik wilde mijn zoon.”
“Je zoon?”
Hij lachte.
“Je hebt hem zwak gemaakt.”
Ik stapte dichterbij.
“Raak mijn zoon nooit meer aan.”
Hij keek me recht aan.
“Te laat.”
Ik verstijfde.
“Wat betekent dat?”
“Denk je werkelijk dat die verpleegkundige alleen werkte?”
Mijn telefoon ging.
Ruben.
“Alexander.”
“Ja?”
“Er is een probleem.”
“Wat?”
“Marieke is verdwenen.”
Mijn bloed werd koud.
Ik keek naar mijn schoonvader.
Hij glimlachte.
“Waar is ze?”
“Dat probeer ik uit te zoeken.”
Mijn schoonvader stond langzaam op.
“Je hebt altijd gedacht dat je familie buiten jouw wereld kon blijven.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat kon nooit.”
Ik liep naar hem toe.
“Als je haar iets aandoet…”
“Niet ik.”
“Wie dan?”
Hij antwoordde:
“De mensen die jij jaren geleden verraden hebt.”
Ik verliet het kantoor.
Mijn mensen hadden inmiddels de locatie van Marieke gevonden.
Een verlaten loods.
Aan de rand van de haven.
We reden erheen.
Toen we aankwamen, stond de deur open.
Binnen was het donker.
“Marieke!”
Geen antwoord.
Ik liep verder.
Toen zag ik haar.
Ze zat vastgebonden op een stoel.
Maar ze leefde.
Ik rende naar haar toe.
“Marieke!”
Ze keek op.
“Lucas?”
“Hij leeft.”
Ze begon te huilen.
“Godzijdank.”
Ik maakte haar los.
Maar voordat we konden vertrekken, ging er een scherm aan.
Een videobeeld.
Mijn schoonvader.
“Je hebt gewonnen,” zei hij.
“Je hebt je vrouw terug.”
“Maar je denkt nog steeds dat jij de controle hebt.”
Achter hem stond een man.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Mijn oude vijand.
Victor Koster.
Iedereen dacht dat hij twaalf jaar geleden was verdwenen.
Dat was niet zo.
Hij had zich verborgen.
En nu stond hij naast mijn schoonvader.
“Alexander,” zei Victor.
“Welkom terug.”
Ik keek naar het scherm.
“Wat wil je?”
“De lijst.”
“Die heb ik niet.”
Victor glimlachte.
“Dan nemen we iets anders.”
Het scherm veranderde.
Ik zag Lucas.
In het ziekenhuis.
Op zijn kamer.
Een verborgen camera.
Mijn adem stokte.
Victor zei:
“Je hebt zes uur.”
“Waarvoor?”
“Breng de lijst.”
“En als ik dat niet doe?”
Hij keek naar het beeld van mijn zoon.
“Dan wordt je zoon het volgende bericht.”
Het scherm ging zwart.
Marieke zakte tegen mij aan.
“Wat gaan we doen?”
Ik keek naar haar.
“De lijst vinden.”
“Bestaat die echt?”
“Ja.”
“Waar?”
Ik dacht aan één plek.
Een plek die zelfs mijn schoonvader niet kende.
Mijn oude huis.
Een huis dat ik jaren geleden had achtergelaten.
Ik pakte mijn telefoon.
“Ruben.”
“Ja?”
“Open het archief.”
“Welk?”
“Het laatste.”
Hij zweeg.
“Alexander…”
“Doe het.”
“Dat archief bestaat niet meer.”
“Voor hen misschien.”
Ik keek naar Marieke.
“Voor mij wel.”
Want ik had de lijst nooit op papier opgeslagen.
Ik had hem in iets veel eenvoudigers verborgen.
Een oude voetbal.
Dezelfde bal waarmee Lucas als vijfjarige in onze tuin had gespeeld.
En die bal lag nog steeds in mijn oude huis.
