DEEL 3 — Het geheim dat Elena had achtergelaten… en de vijand die dichterbij was dan Dominic dacht
Drie dagen lang had Dominic geprobeerd het briefje te negeren.
Hij had het papier meerdere keren in zijn handen gehad.
De woorden gelezen.
En daarna weer weggelegd.
Want diep vanbinnen wist hij dat Elena nooit zomaar iets zou opschrijven.
Zij was niet iemand die bang was zonder reden.
Maar de gedachte dat iemand in zijn eigen omgeving gevaarlijk kon zijn…
was iets wat hij niet wilde accepteren.
Niet nu.
Niet terwijl hij nog steeds probeerde te leren hoe hij alleen vader moest zijn.
* * *
Lila merkte dat Dominic veranderd was.
Hij lachte minder.
Hij sliep nauwelijks.
Elke keer wanneer zijn telefoon trilde, keek hij alsof hij een aanval verwachtte.
“U vertrouwt niemand meer,” zei ze op een avond.
Dominic keek op van de papieren op tafel.
“Vertrouwen is een luxe.”
Lila schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Vertrouwen is iets wat mensen nodig hebben.”
Hij keek haar aan.
“Dat is een gevaarlijke gedachte in mijn wereld.”
Lila glimlachte zacht.
“Misschien zit het probleem dan niet in de wereld.”
“Misschien zit het probleem in de manier waarop u erin leeft.”
Voor iemand anders zou zo’n uitspraak een risico zijn geweest.
Maar Dominic werd niet boos.
Hij bleef alleen stil.
Omdat een deel van hem wist dat ze gelijk had.
* * *
De volgende ochtend kwam Frank Russo binnen.
Zijn gezicht stond gespannen.
“Baas.”
Dominic keek op.
“Wat heb je gevonden?”
Frank keek eerst naar Lila.
Daarna naar Noah.
“Er is iets met de beveiligingsbeelden van de nacht dat Elena naar het ziekenhuis werd gebracht.”
Dominics ogen veranderden onmiddellijk.
“Wat bedoel je?”
“Een deel van de beelden is verwijderd.”
De kamer werd stil.
“Door wie?”
Frank aarzelde.
“Door iemand met toegang.”
Dominic stond langzaam op.
“Wie had toegang?”
Frank haalde diep adem.
“Drie mensen.”
Hij legde een map op tafel.
“U.”
“Uw hoofd beveiliging.”
“En…”
Hij stopte.
Dominic keek hem scherp aan.
“Zeg het.”
Frank slikte.
“Uw broer.”
* * *
Jarenlang had Dominic zijn broer Alessandro vertrouwd.
Ze waren samen opgegroeid.
Samen hadden ze het familiebedrijf uitgebouwd.
Alessandro was de enige persoon waarvan Dominic dacht dat hij nooit tegen hem zou liegen.
Maar nu lag zijn naam op tafel.
Letterlijk.
“Dat kan niet.”
Frank keek hem aan.
“Ik wilde het ook niet geloven.”
* * *
Die middag kwam Alessandro onverwacht langs.
Hij liep het penthouse binnen alsof hij nog steeds thuishoorde.
“Broer.”
Dominic keek hem koud aan.
“Wat doe je hier?”
Alessandro glimlachte.
“Ik hoorde dat je hulp nodig hebt met de baby.”
Lila stond op afstand en observeerde hem.
Ze zag iets wat Dominic niet zag.
Een glimlach zonder warmte.
Een blik die te rustig was.
Alsof hij precies wist wat er gebeurde.
* * *
“Hoe gaat het met Noah?” vroeg Alessandro.
Dominic antwoordde niet.
“Je moet niet alleen blijven met een kind.”
Alessandro keek naar Lila.
“Een vreemde vrouw in huis lijkt mij ook geen goed idee.”
Lila voelde onmiddellijk dat de opmerking bedoeld was als aanval.
Dominic stapte naar voren.
“Ze blijft.”
Alessandro trok een wenkbrauw op.
“Je verdedigt haar?”
“Ja.”
Een simpele reactie.
Maar voor Alessandro leek het onverwacht.
Want Dominic verdedigde bijna niemand.
* * *
Die avond vond Lila opnieuw iets.
Niet in Elena’s spullen.
Maar in Noah’s dekentje.
Een klein stiksel aan de binnenkant.
Een verborgen vakje.
Daarin zat een geheugenkaart.
Haar handen begonnen te trillen.
Ze wist dat ze Dominic moest roepen.
Maar voordat ze dat kon doen…
hoorde ze stemmen in de gang.
Dominic.
En Alessandro.
“Je begrijpt niet wat je doet,” zei Alessandro.
Lila bleef stil staan.
“Je maakt fouten door verdriet.”
Dominic antwoordde koud:
“Waar heb je het over?”
Een stilte.
Toen zei Alessandro:
“Elena wist te veel.”
Lila voelde haar hartslag versnellen.
* * *
“Wat bedoel je daarmee?” vroeg Dominic.
Alessandro zuchtte.
“Ze ontdekte dingen over het bedrijf.”
“Dingen die haar niets aangingen.”
“Ze wilde naar de politie.”
De kamer werd doodstil.
Lila hield haar adem in.
Toen kwam Dominic’s stem.
Zachter.
Maar gevaarlijker.
“Wat heb jij gedaan?”
* * *
Er kwam geen antwoord.
En juist dat maakte alles duidelijk.
* * *
Lila liep achteruit.
Ze wist genoeg.
Ze pakte de geheugenkaart stevig vast.
Want Elena had dit niet zonder reden verborgen.
Ze had geweten dat haar man ooit de waarheid zou zoeken.
En nu stond Dominic op het punt om te ontdekken dat de persoon die hij zijn hele leven had vertrouwd…
misschien degene was die hem alles had afgenomen.
Maar nog voordat hij antwoorden kon krijgen…
ging plotseling het alarm van het penthouse af.
Rode lichten begonnen te knipperen.
Frank stormde naar binnen.
“Baas!”
Dominic draaide zich om.
“Wat gebeurt er?”
Frank keek naar Noah.
Toen naar Lila.
“Er is iemand binnengekomen.”
Dominics gezicht werd ijskoud.
“Wie?”
Frank keek naar het scherm.
En fluisterde:
“Iemand die volgens ons al drie jaar dood is.”
DEEL 4 KOMT ERAAN…
