DEEL 17 — Amelia ontmoette Thomas Reed… en ontdekte waarom haar moeder moest verdwijnen
De hele nacht kon ik niet slapen.
* * *
De stem van Thomas Reed bleef in mijn hoofd terugkomen.
* * *
“Je vader beschermde je niet tegen de familie Vance.”
“Hij beschermde je tegen de mensen die zelfs hen controleerden.”
* * *
Ik had gedacht dat ik alle geheimen kende.
* * *
Ik dacht dat mijn vaders dood de laatste puzzelstukjes had onthuld.
* * *
Maar blijkbaar had ik alleen de buitenste laag gezien.
* * *
De volgende ochtend kreeg ik opnieuw een bericht van het onbekende nummer.
* * *
Een adres.
* * *
Geen naam.
Geen uitleg.
* * *
Alleen:
“Kom alleen. Je vader vertrouwde mij. Daarom leef jij vandaag nog.”
* * *
Ik staarde lang naar het scherm.
* * *
Een deel van mij wilde het negeren.
* * *
Maar een ander deel…
het deel dat mijn vader kende…
wist dat ik moest gaan.
* * *
* * *
Het adres bracht mij naar een oud industrieel gebouw aan de rand van de stad.
Geen bord.
Geen beveiliging.
Geen teken dat hier iemand werkte.
* * *
Toen ik binnenkwam, rook ik oude boeken, hout en stof.
* * *
Een man stond met zijn rug naar mij toe.
* * *
Grijs haar.
Een donkere jas.
* * *
Toen hij zich omdraaide, herkende ik hem meteen.
* * *
Niet omdat ik hem ooit had ontmoet.
* * *
Maar omdat mijn vader een foto van hem had bewaard.
* * *
Thomas Reed.
* * *
* * *
“Je lijkt op je moeder.”
zei hij zacht.
* * *
Die woorden raakten mij harder dan ik verwachtte.
* * *
Bijna niemand sprak nog over haar.
* * *
“U kende haar.”
zei ik.
* * *
Thomas knikte.
* * *
“Beter dan bijna iedereen.”
* * *
Ik voelde mijn emoties omhoog komen.
* * *
“Waarom heeft niemand mij ooit iets verteld?”
* * *
Hij keek naar de grond.
* * *
“Omdat je vader wist dat kennis soms een gevaar kan zijn.”
* * *
Ik schudde mijn hoofd.
* * *
“Dat hoor ik steeds.”
* * *
“Maar ik ben geen kind meer.”
* * *
Thomas keek mij aan.
* * *
“Nee.”
* * *
“Je bent nu degene die de waarheid moet dragen.”
* * *
* * *
Hij liep naar een tafel.
* * *
Daar lag een oude foto.
* * *
Mijn moeder.
Mijn vader.
En Thomas.
* * *
Samen.
* * *
Maar achter hen stond nog iemand.
* * *
Een persoon waarvan het gezicht bijna volledig was weggekrast.
* * *
“Wie is dat?”
vroeg ik.
* * *
Thomas werd stil.
* * *
“De persoon die alles begon.”
* * *
* * *
Ik voelde mijn maag samentrekken.
* * *
“Wie?”
* * *
Hij schoof een dossier naar mij toe.
* * *
Ik opende het.
* * *
De eerste pagina bevatte een naam.
* * *
THE AURELIS NETWORK.
* * *
* * *
“Wat is dit?”
vroeg ik.
* * *
Thomas ging zitten.
* * *
“Een organisatie die officieel niet bestaat.”
* * *
“Maar al tientallen jaren invloed heeft op bedrijven, politici en financiële instellingen.”
* * *
Ik keek naar de documenten.
* * *
“En mijn vader wist hiervan?”
* * *
“Ja.”
* * *
“Mijn moeder ook?”
* * *
Hij knikte.
* * *
“Zij ontdekte het eerst.”
* * *
* * *
Thomas vertelde mij dat mijn moeder jaren geleden niet zomaar verdween.
* * *
Ze was op het punt gekomen waarop ze bewijs had gevonden dat Aurelis Network rechtstreeks verbonden was met de grootste machtsstructuren in Europa.
* * *
Niet alleen geld.
* * *
Niet alleen bedrijven.
* * *
Maar beslissingen die levens van duizenden mensen beïnvloedden.
* * *
* * *
“Waarom kwam ze dan niet terug?”
vroeg ik.
* * *
Thomas keek mij verdrietig aan.
* * *
“Omdat ze ontdekte dat iemand dichtbij haar informatie doorgaf.”
* * *
Mijn hart sloeg sneller.
* * *
“Wie?”
* * *
Thomas zweeg.
* * *
En dat maakte mij banger dan elk antwoord.
* * *
* * *
“Thomas.”
zei ik streng.
* * *
“Wie heeft mijn moeder verraden?”
* * *
Hij haalde diep adem.
* * *
“De persoon die zij het meest vertrouwde.”
* * *
* * *
Ik voelde een koude rilling.
* * *
Niet weer.
* * *
Niet opnieuw iemand die dichtbij stond.
* * *
* * *
“Mijn vader?”
* * *
Thomas schudde meteen zijn hoofd.
* * *
“Nee.”
* * *
“Walter zou voor haar sterven.”
* * *
* * *
Hij keek naar mij.
* * *
“Maar er was iemand anders.”
* * *
* * *
Thomas haalde een oude brief tevoorschijn.
* * *
“Deze vond je moeder vlak voordat ze verdween.”
* * *
Ik herkende het papier.
* * *
Hetzelfde type als de brieven van mijn vader.
* * *
Ik opende hem voorzichtig.
* * *
Er stonden maar enkele zinnen.
* * *
“Elena, ik weet wat je hebt gevonden.”
* * *
“Als je doorgaat, zal Amelia de prijs betalen.”
* * *
Mijn handen begonnen te trillen.
* * *
Mijn naam.
* * *
Ze hadden mijn naam gebruikt om mijn moeder bang te maken.
* * *
* * *
Onderaan stond geen handtekening.
* * *
Maar één symbool.
* * *
Een symbool dat ik eerder had gezien.
* * *
Op de documenten.
* * *
Op de verborgen map.
* * *
En op de oude foto.
* * *
* * *
Thomas keek mij ernstig aan.
* * *
“Amelia…”
* * *
“Je vader heeft niet verloren.”
* * *
“Maar hij wist dat de waarheid ooit bij jou terecht zou komen.”
* * *
Ik keek naar de brief.
* * *
Naar het symbool.
* * *
Naar alles wat mijn ouders hadden achtergelaten.
* * *
“Wat moet ik nu doen?”
vroeg ik.
* * *
Thomas antwoordde zonder twijfel.
* * *
“Vind het laatste bewijs van je moeder.”
* * *
“Want als Aurelis Network weet dat jij bestaat…”
* * *
Hij stopte even.
* * *
“Dan weten ze ook dat je moeder misschien nog een geheim heeft achtergelaten.”
* * *
Mijn hart bonsde.
* * *
“Mijn moeder?”
* * *
Thomas keek weg.
* * *
“Amelia…”
* * *
“Er is iets wat je vader nooit heeft durven vertellen.”
* * *
Een lange stilte volgde.
* * *
Toen zei hij:
* * *
“Je moeder heeft misschien nooit echt afscheid van jou genomen.”
* * *
Ik verstijfde.
* * *
“Wat bedoelt u?”
* * *
Thomas keek mij recht aan.
* * *
“Misschien…”
* * *
“is je moeder nog steeds in leven.”
* * *
WORDT VERVOLGD…
