DEEL 2 — DE JACHT VAN EEN MAFFIABAAS BEGINT
Lorenzo kwam elf dagen eerder thuis dan gepland.
"Isabella?" riep hij terwijl hij zijn sleutels op de marmeren tafel gooide.
Normaal hoorde hij haar zachte stem vrijwel meteen.
Of rook hij de geur van verse koffie.
Of zag hij Elena door de gang lopen.
Maar vandaag hing er een vreemde stilte in het landgoed.
Zijn schoenen weerklonken over de glanzende vloer.
"Isabella?"
Geen antwoord.
Hij liep de keuken binnen.
Op de grote eikenhouten tafel stond een eenvoudige papieren tas.
Hij fronste.
Dat was niets voor Isabella.
Ze pakte cadeaus altijd zorgvuldig in met linten en kaartjes.
Deze tas zag eruit alsof iemand hem haastig had neergezet.
"Lorenzo..."
Elena stond trillend in de deuropening.
Ze huilde.
Zijn hart sloeg één keer over.
"Waar is mijn vrouw?"
Elena antwoordde niet.
Ze wees alleen zwijgend naar de tas.
Lorenzo liep erheen.
Zijn vingers trilden heel licht terwijl hij het zijdepapier opensloeg.
Eerst zag hij twee piepkleine babyschoentjes.
Hij begreep het niet.
Toen haalde hij een envelop tevoorschijn.
Een zwart-witte echofoto gleed langzaam in zijn hand.
Hij keek.
Nog een keer.
En nog een keer.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
"Nee..."
Zijn stem was nauwelijks hoorbaar.
Hij draaide de foto om.
Op de achterkant stond in Isabella's sierlijke handschrift slechts één zin.
"Gelukkige tweede trouwdag, papa."
Zijn adem stokte.
Hij keek Elena aan alsof hij hoopte dat zij zou lachen en zeggen dat het een vergissing was.
In plaats daarvan knikte ze langzaam.
"Ze was zes weken zwanger."
Zijn knieën voelden plotseling zwak.
"Waarom..."
Hij slikte moeizaam.
"Waarom heeft ze mij niets verteld?"
Elena veegde haar tranen weg.
"Omdat ze je vandaag wilde verrassen."
Ze wees naar de babyschoentjes.
"Ze heeft uren gezocht naar precies dat paar dat jij ooit in een etalage aanwees."
Lorenzo herinnerde het zich onmiddellijk.
Een wandeling door Manhattan.
Een jong gezin dat langs hen liep.
Hij had glimlachend gezegd:
"Als ik ooit een kind krijg... dan wil ik zulke schoentjes."
Hij was het gesprek alweer vergeten.
Isabella niet.
Zijn vingers knepen zo hard om de echofoto dat het papier kreukelde.
"Waar is ze?"
Elena keek hem recht aan.
"Ze heeft je gezien."
Zijn blik verstijfde.
"Waar?"
"In het penthouse."
De stilte die volgde voelde eindeloos.
Elena hoefde niets meer uit te leggen.
Zijn ogen verraadden dat hij precies wist wat Isabella had gezien.
Voor het eerst sinds zijn achttiende voelde Lorenzo DeSantis iets wat hij jarenlang onmogelijk had geacht.
Spijt.
Geen zakelijke misrekening.
Geen strategische fout.
Maar echte, verstikkende spijt.
Hij pakte onmiddellijk zijn telefoon.
"Marco."
Zijn veiligheidschef nam na één keer overgaan op.
"Baas?"
"Sluit alle vliegvelden af."
"Wat?"
"Nu."
"Begrepen."
"Controleer iedere trein, iedere privéterminal, iedere jachthaven en iedere grensovergang."
"Ja, baas."
"Ik wil mijn vrouw vóór middernacht vinden."
"Onmiddellijk."
Lorenzo verbrak de verbinding.
Nog geen tien seconden later belde hij zijn advocaten.
"Stop iedere procedure."
"Welke procedure, meneer?"
"Mijn vrouw heeft vandaag een scheiding aangevraagd."
Aan de andere kant bleef het even stil.
"Dat klopt."
"Ik wil alles tegenhouden."
"Dat wordt lastig."
"Lukt het of niet?"
De advocaat aarzelde.
"Volgens de wet kunnen we de aanvraag niet zomaar laten verdwijnen."
Lorenzo verbrak opnieuw de verbinding.
Hij was een man die gewend was dat geld elk probleem oploste.
Maar voor het eerst werkte geld niet.
Hij stormde naar zijn kantoor.
Binnen enkele minuten vulden twaalf vertrouwelingen de vergaderruimte.
Niemand durfde te gaan zitten.
Iedereen zag onmiddellijk dat hun baas anders was.
Zijn overhemd zat nog half open.
Zijn vuisten waren bebloed.
Waarschijnlijk had hij onderweg ergens tegenaan geslagen.
Hij keek de mannen één voor één aan.
"Wie van jullie wist van Vanessa?"
Niemand antwoordde.
"Nog één keer."
Zijn stem klonk ijskoud.
"Wie."
Langzaam stak een oudere adviseur zijn hand op.
"We... dachten dat mevrouw Isabella ervan wist."
Lorenzo sloeg met zijn vuist op de tafel.
Het massieve eikenhout barstte zichtbaar.
"Ze wist niets."
Iedereen zweeg.
"Vanaf dit moment," zei hij langzaam, "is er nog maar één opdracht."
Hij legde de echofoto midden op tafel.
"Vind mijn vrouw."
Een jonge beveiliger slikte.
"Levend?"
Alle blikken schoten naar hem.
Lorenzo keek hem aan alsof hij hem ter plekke zou doden.
"Dat je zo'n vraag durft te stellen..."
Zijn stem brak onverwacht.
"...bewijst dat niemand van jullie ooit heeft begrepen hoeveel zij voor mij betekende."
Zelfs Marco keek verbaasd op.
In twintig jaar had hij Lorenzo nog nooit zien huilen.
Nu gleed er één traan over zijn gezicht.
Niemand zei iets.
Enkele uren later begonnen de eerste rapporten binnen te komen.
"Haar bankrekening is leeg."
"Ze heeft haar telefoon vernietigd."
"Haar creditcards zijn nooit meer gebruikt."
"Ze reisde onder haar meisjesnaam."
"Geen camera heeft haar gezicht duidelijk vastgelegd."
Marco keek zijn baas zwijgend aan.
"We zijn te laat."
Lorenzo bleef roerloos naar de echofoto staren.
Toen fluisterde hij bijna onhoorbaar:
"Nee..."
Hij pakte de babyschoentjes op.
Ze pasten moeiteloos in zijn handpalm.
Zo klein.
Zo kwetsbaar.
Zijn ongeboren kind.
Een leven dat hij nog nooit had vastgehouden.
En misschien ook nooit meer zou zien.
Diezelfde avond stond Vanessa Hale nietsvermoedend in het penthouse.
Ze glimlachte toen Lorenzo binnenkwam.
"Ik hoorde dat je vrouw eindelijk weg is."
Hij antwoordde niet.
Vanessa liep naar hem toe en sloeg haar armen om zijn nek.
"Misschien hoeven we ons nu niet langer te verstoppen."
Lorenzo keek langzaam naar haar handen.
Daarna haalde hij ze zonder een woord van zich af.
Zijn ogen waren koud.
"Kleed je aan."
Vanessa fronste.
"Waarom?"
"Omdat je per direct ontslagen bent."
Ze lachte ongelovig.
"Je maakt een grap."
"Nee."
Zijn stem was ijziger dan ooit.
"Vanaf vandaag besta je niet meer in mijn wereld."
Vanessa's glimlach verdween.
"Lorenzo... je kunt me niet zomaar—"
"Alles wat jij bezit..."
Hij onderbrak haar.
"...heb je dankzij mij."
Hij draaide zich om zonder nog één keer naar haar te kijken.
"En ik zorg ervoor dat je morgenochtend niets meer hebt."
Terwijl Vanessa versteend achterbleef, keek Lorenzo uit over de lichtjes van Manhattan.
Voor het eerst voelde de machtigste maffiabaas van de oostkust zich volkomen machteloos.
Want hij kon rechters beïnvloeden.
Hij kon ministers laten buigen.
Hij kon miljoenen laten verdwijnen.
Maar één vrouw...
de vrouw die zijn kind droeg...
had zichzelf uit zijn leven gewist alsof hij nooit had bestaan.
