DEEL 12 — DE PERSOON ACHTER ALLE LEUGENS
Catherine keek nog minutenlang naar haar telefoon.
De naam op het scherm bleef haar achtervolgen.
Victor Laurent.
Haar vader.
Maar dat was onmogelijk.
Hij was jaren geleden overleden.
Ze had zelf naast zijn kist gestaan.
Zelf afscheid genomen.
Zelf geprobeerd te accepteren dat hij nooit meer antwoorden zou geven.
Maar nu stond zijn naam opnieuw voor haar.
Alsof het verleden haar opnieuw kwam halen.
* * *
De volgende ochtend belde Catherine meteen Adrian.
Hij nam op na één keer overgaan.
“Je hebt het bericht gezien.”
Geen vraag.
Een bevestiging.
Catherine werd stil.
“Hoe weet jij dat?”
Adrian zuchtte.
“Omdat ik hetzelfde bericht kreeg.”
Haar hart sloeg sneller.
“Wanneer?”
“Gisteren.”
“Waarom zei je niets?”
“Omdat ik wilde weten of jij eindelijk klaar was om de waarheid volledig onder ogen te zien.”
Catherine kneep haar ogen dicht.
“Adrian, vertel me alles.”
Er viel een lange stilte.
Toen zei hij:
“Je vader is misschien niet dood.”
* * *
Die woorden veranderden alles.
Catherine ging zitten.
“Nee.”
Haar stem klonk zacht.
“Dat kan niet.”
Adrian antwoordde rustig:
“Ik dacht hetzelfde.”
“Tot ik bewijs vond dat iemand jarenlang zijn identiteit heeft verborgen.”
“Maar waarom?”
“Dat is de vraag die we nog moeten beantwoorden.”
* * *
Een paar uur later ontmoetten Catherine en Adrian elkaar op een afgelegen plek buiten de stad.
Adrian legde een oude map op tafel.
“Deze vond ik vlak voordat ik verdween.”
Catherine opende hem.
Binnenin zaten foto’s.
Documenten.
En brieven.
Maar één foto trok onmiddellijk haar aandacht.
Een foto van haar vader.
Levend.
Opgenomen slechts twee jaar geleden.
Catherine voelde haar adem verdwijnen.
“Hij leeft…”
Adrian knikte.
“Ja.”
“En hij heeft al die tijd gekeken.”
* * *
“Waarom zou hij dit doen?”
Adrian keek ernstig.
“Omdat jouw vader nooit alleen een zakenman was.”
“Hij was een strateeg.”
“Hij zag mensen als stukken op een bord.”
Catherine voelde woede opkomen.
“Ook zijn eigen dochter?”
Adrian keek haar aan.
“Voor hem was iedereen een middel om een doel te bereiken.”
* * *
Ondertussen zat David tegenover Megan.
Voor het eerst sinds lange tijd waren ze niet als broer en zus samen.
Maar als twee mensen die eindelijk moesten toegeven wat ze hadden gedaan.
“Hoeveel wist je?” vroeg David.
Megan keek naar haar handen.
“Meer dan ik wilde.”
“En minder dan ik had moeten weten.”
David zuchtte.
“Ik heb Catherine vernietigd.”
Megan keek hem aan.
“Nee.”
“Wij allemaal.”
Ze slikte.
“Maar jij was de enige die een keuze had.”
Die zin bleef bij hem hangen.
Want dat was de waarheid.
Zijn familie had hem beïnvloed.
Maar uiteindelijk had hij zelf de beslissingen genomen.
* * *
Die avond kreeg Catherine opnieuw een bericht.
Dit keer geen tekst.
Een video.
Ze aarzelde voordat ze hem opende.
Op het scherm verscheen een man.
Ouder.
Grijzer.
Maar onmiskenbaar.
Haar vader.
Victor Laurent.
Hij keek recht in de camera.
“Catherine.”
Haar ogen vulden zich meteen.
Na al die jaren hoorde ze zijn stem weer.
“Ik weet dat je veel vragen hebt.”
“En ik weet dat je mij waarschijnlijk haat.”
Ze wilde de video stoppen.
Maar ze kon niet.
“Maar voordat je mij veroordeelt…”
“Moet je begrijpen waarom ik dit allemaal heb gedaan.”
* * *
Victor ging verder.
“De wereld waarin jij bent opgegroeid was gevaarlijk.”
“De families Coleman en Laurent vernietigen iedereen die tussen hen en macht komt.”
“Ik wilde dat jij sterk genoeg werd om te overleven.”
Catherine schudde haar hoofd.
“Overleven?”
Ze sprak tegen een scherm.
“Je hebt mijn leven kapotgemaakt.”
Maar de video ging verder.
“Je denkt dat ik David gebruikte.”
“Je denkt dat ik jou gebruikte.”
“Maar de waarheid is…”
Hij keek serieus.
“Dat ik jou probeerde te beschermen tegen iemand die nog gevaarlijker is.”
* * *
De video stopte.
Catherine bleef stil zitten.
Want onder de video stond één laatste bestand.
Een naam:
PROJECT CROWN.
Ze opende het bestand.
En wat ze zag…
liet haar volledig verstijven.
Het was een lijst.
Met namen.
Datums.
Bedrijven.
En helemaal bovenaan stond één naam.
Niet David.
Niet Margaret.
Niet Adrian.
Maar iemand die Catherine nooit had verdacht.
Iemand die altijd naast haar had gestaan.
* * *
Ze sloot langzaam de laptop.
Want nu wist ze eindelijk:
De familie Coleman was nooit de grootste vijand geweest.
Er was iemand anders.
Iemand die dichterbij was dan ze ooit had gedacht.
En deze persoon had niet alleen haar huwelijk vernietigd.
Deze persoon had haar hele leven gepland.
Wordt vervolgd…
