DEEL 15 — DE VIJAND BINNEN VANGUARD CAPITAL
Charlotte bleef met de telefoon tegen haar oor staan.
De stem van haar moeder klonk nog steeds in haar hoofd.
“Er is iemand binnen Vanguard Capital die je heeft verraden.”
Ze wilde vragen wie.
Ze wilde antwoorden.
Maar voordat ze iets kon zeggen…
Verbrak Elena de verbinding.
* * *
Charlotte staarde naar het scherm.
“Moeder?”
Geen antwoord.
Alleen stilte.
Jonathan keek haar aan.
“Wat zei ze?”
Charlotte legde langzaam haar telefoon neer.
“Ze zei dat iemand binnen mijn bedrijf mij heeft verraden.”
Emily verstijfde.
Maar slechts een seconde.
Een seconde die Charlotte niet ontging.
* * *
“Emily.”
Haar stem was zacht.
Maar scherp.
Emily keek op.
“Ja?”
“Waarom schrok je?”
Emily slikte.
“Ik… ik weet het niet.”
Charlotte keek haar lang aan.
Na alles wat ze had meegemaakt wist ze één ding:
Mensen verraadden zichzelf niet door woorden.
Maar door reacties.
* * *
Die middag riep Charlotte haar volledige directieteam bijeen.
Iedereen van Vanguard Capital zat aan de lange vergadertafel.
Mensen die jarenlang met haar hadden gewerkt.
Mensen die ze vertrouwde.
“Er is informatie gelekt.”
De kamer werd stil.
“Gevoelige informatie.”
Iedereen keek elkaar aan.
Charlotte ging verder:
“Iemand binnen dit bedrijf heeft toegang gegeven tot documenten die mijn familie en mijn bedrijf konden vernietigen.”
* * *
Een directeur aan het einde van de tafel sprak.
“Mevrouw Davis, denkt u dat iemand van ons daarachter zit?”
Charlotte keek hem aan.
“Ik denk dat iemand hier meer weet dan hij of zij vertelt.”
* * *
Na de vergadering begon Emily stilletjes haar spullen te verzamelen.
Charlotte zag het.
“Ga je weg?”
Emily draaide zich om.
“Misschien moet ik.”
“Waarom?”
Emily keek verdrietig.
“Omdat ik voel dat je mij niet meer vertrouwt.”
Charlotte zweeg.
Omdat het waar was.
* * *
Die avond onderzocht Charlotte samen met Jonathan alle beveiligingsgegevens van Vanguard Capital.
Voor het eerst werkten ze weer samen.
Niet als man en vrouw.
Maar als twee mensen die dezelfde vijand hadden.
“Hier.”
Jonathan wees naar het scherm.
“Deze toegang.”
Charlotte keek.
Een verborgen account.
Een account dat niemand officieel gebruikte.
“Wie heeft dit aangemaakt?”
Jonathan controleerde de gegevens.
Toen werd hij stil.
“Charlotte…”
“Wat?”
Hij draaide het scherm naar haar toe.
De naam verscheen.
C. Davis.
* * *
Charlotte voelde haar hart stoppen.
“Mijn naam?”
Jonathan knikte.
“Iemand gebruikt jouw identiteit.”
* * *
Ze gingen dieper zoeken.
Het account bestond al jaren.
Lang voordat Charlotte Vanguard Capital oprichtte.
Dat betekende maar één ding.
Iemand had haar naam gebruikt voordat zij macht kreeg.
* * *
Plotseling kreeg Jonathan een bericht.
Hij las het.
Zijn gezicht veranderde.
“Wat is er?”
Hij keek naar Charlotte.
“Het komt van mijn vader.”
Richard Miller.
* * *
Het bericht bevatte één zin:
“Kom alleen. Ik weet wie de verrader binnen Vanguard is.”
* * *
Charlotte wilde meegaan.
Maar Jonathan schudde zijn hoofd.
“Het is gevaarlijk.”
Ze keek hem aan.
“Na alles wat er gebeurd is, denk je echt dat ik weg blijf?”
Voor het eerst glimlachte Jonathan een beetje.
Niet omdat de situatie grappig was.
Maar omdat hij de oude Charlotte terugzag.
De vrouw die nooit vluchtte.
* * *
Die nacht ontmoette Jonathan zijn vader in een verlaten gebouw.
Richard zag er vermoeid uit.
Alsof hij jaren ouder was geworden.
“Je hebt het ontdekt.”
Jonathan keek hem hard aan.
“Wie verraadt Charlotte?”
Richard keek naar de grond.
“Het is iemand die altijd dicht bij haar stond.”
Jonathan voelde spanning.
“Wie?”
Richard haalde diep adem.
“Een persoon die ik nooit had verwacht.”
* * *
Op dat moment klonk er een geluid achter hen.
Een deur ging open.
Jonathan draaide zich om.
En bevroor.
Daar stond iemand.
Iemand die hij goed kende.
Iemand die Charlotte jarenlang had vertrouwd.
* * *
“Dat meen je niet…”
fluisterde Jonathan.
De persoon glimlachte.
“Jullie hebben te veel vragen gesteld.”
* * *
Een paar minuten later ontving Charlotte een bericht.
Geen tekst.
Alleen een foto.
Jonathan.
Op zijn knieën.
Met een onbekende persoon achter hem.
Daaronder stond:
“Je wilde de waarheid, Charlotte.”
“Nu betaal je de prijs ervoor.”
* * *
Charlotte voelde woede.
Geen angst.
Niet meer.
Ze pakte haar jas.
Belde haar beveiliging.
En zei slechts één zin:
“Het is tijd om dit te beëindigen.”
* * *
Maar terwijl ze naar de locatie reed…
Kreeg ze nog een bericht.
Van hetzelfde nummer.
Een bericht dat haar volledig liet verstijven:
“Je zoekt de verrader binnen Vanguard Capital.”
“Maar je vergeet één ding…”
“De eerste persoon die jou ooit heeft verraden…”
“Was je eigen moeder.”
Charlotte keek naar het scherm.
Want als dat waar was…
Dan was alles wat ze zojuist had ontdekt…
Nog maar het begin.
