DEEL 6 — HET VERLEDEN VAN LAUREN BARRETT
De naam bleef op mijn scherm staan.
ROBERT BARRETT.
Ik kende die naam.
Niet persoonlijk.
Maar ik had hem ooit gehoord.
Een man uit de zakenwereld.
Een man die jaren geleden samenwerkte met mijn vader.
Een man die plotseling verdween nadat zijn bedrijf failliet ging.
* * *
Ik keek naar Brandon.
“Wie is Robert Barrett?”
Zijn gezicht veranderde.
Alsof hij die naam liever nooit meer wilde horen.
* * *
“Hij was ooit de grootste concurrent van jouw vader.”
zei hij zacht.
“En hij verloor alles.”
* * *
Ik voelde een koude rilling.
“En wat heeft dat met Lauren te maken?”
* * *
Brandon keek naar de grond.
“Alles.”
* * *
Die nacht ontmoette ik opnieuw Douglas.
Hij had al onderzoek gedaan.
Zoals altijd had hij antwoorden voordat ik de juiste vragen stelde.
* * *
“Gwen, Robert Barrett had één doel.”
Hij schoof een dossier naar mij.
“Wraak.”
* * *
Ik opende het dossier.
Foto’s.
Oude documenten.
Krantenartikelen.
* * *
Mijn vader.
Robert Barrett.
En daar tussenin…
een rechtszaak.
* * *
“Wat gebeurde er?”
vroeg ik.
* * *
Douglas zuchtte.
“Twintig jaar geleden verloor Robert zijn bedrijf na een grote financiële fout.”
“Hij gaf jouw familie de schuld.”
* * *
“Maar was mijn vader verantwoordelijk?”
* * *
Douglas keek mij aan.
“Nee.”
“Maar Robert geloofde van wel.”
* * *
Ik bladerde verder.
Toen zag ik iets wat mijn adem liet stoppen.
* * *
Een foto van Lauren.
Jaren jonger.
Met haar vader.
* * *
Op de achterkant stond een datum.
Dezelfde periode waarin Lauren plotseling in mijn leven kwam.
* * *
“Dus ze werd mijn vriendin om dichter bij mij te komen?”
vroeg ik.
* * *
Douglas knikte langzaam.
“Dat lijkt erop.”
* * *
Ik voelde pijn.
Niet om Brandon.
Niet meer.
Maar om het vertrouwen dat ik had gegeven.
* * *
Lauren kende mijn zwakke plekken.
Ze wist hoe bang ik was.
Ze wist hoe graag ik moeder wilde worden.
* * *
En ze gebruikte alles tegen mij.
* * *
De volgende ochtend belde Lauren mij.
Haar stem klonk anders.
Geen arrogantie.
Geen zekerheid.
Alleen paniek.
* * *
“Gwen, we moeten praten.”
* * *
“Waarover?”
vroeg ik.
* * *
“Over de waarheid.”
* * *
Ik glimlachte bitter.
“Welke waarheid?”
* * *
Er viel een stilte.
Toen fluisterde ze:
“Mijn vader heeft mij nooit verteld dat hij zover zou gaan.”
* * *
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat bedoel je?”
* * *
“Hij wilde jouw familie vernietigen.”
* * *
Ik zweeg.
* * *
“Maar ik wilde alleen een nieuw leven.”
zei Lauren.
* * *
Ik voelde woede opkomen.
“Een nieuw leven?”
* * *
“Je nam mijn man.”
“Je liet mij geloven dat ik waardeloos was.”
“En nu zeg je dat je slachtoffer bent?”
* * *
Lauren begon te huilen.
* * *
“Ik weet dat ik fout zat.”
* * *
“Nee.”
zei ik.
“Je maakte keuzes.”
* * *
Aan de andere kant bleef het stil.
* * *
Toen zei ze iets wat ik niet verwachtte.
* * *
“Gwen…”
“Brandon weet nog niet alles.”
* * *
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
* * *
“Hij denkt dat hij alleen loog over de medische testen.”
* * *
Mijn hart begon sneller te kloppen.
* * *
“Maar?”
* * *
Lauren fluisterde:
“Hij weet niet wat er met jouw familie gebeurde voordat jij hem ontmoette.”
* * *
Ik stond stil.
* * *
“Wat gebeurde er?”
* * *
Maar voordat Lauren antwoordde…
werd de verbinding verbroken.
* * *
Een minuut later kreeg ik een nieuw bericht.
Niet van Lauren.
Niet van Douglas.
* * *
Van een onbekend nummer.
* * *
Een foto.
* * *
Ik opende hem.
* * *
Mijn adem stokte.
* * *
Op de foto stond mijn vader.
Mijn moeder.
Brandon.
En…
Robert Barrett.
* * *
Maar de datum onder de foto was onmogelijk.
* * *
Het was genomen…
drie jaar voordat ik Brandon ontmoette.
* * *
Ik keek naar de foto.
Mijn handen begonnen te trillen.
* * *
Want als dit waar was…
dan kende Brandon mijn familie al voordat hij mij ooit had ontmoet.
* * *
En misschien…
was mijn hele huwelijk vanaf het begin een plan geweest.
* * *
WORDT VERVOLGD…
