:::writingdocument97531
DEEL 17 — DE LAATSTE VIJAND UIT HET VERLEDEN KWAM TERUG
De naam bleef in de kamer hangen.
Alexander Voss.
Niemand sprak.
Zelfs Thomas niet.
En dat was misschien het meest angstaanjagende.
Want Thomas had altijd een antwoord gehad.
Een verklaring.
Een reden.
Maar nu…
was hij stil.
* * *
Ik keek naar de foto in mijn handen.
Adrian.
Thomas.
En een man die ik nooit eerder had gezien.
Maar iedereen in deze kamer kende hem.
Dat zag ik aan hun gezichten.
* * *
“Wie is hij?”
vroeg ik.
Mijn stem klonk rustig.
Maar vanbinnen voelde ik alles breken.
* * *
Maya keek naar de foto.
“Alexander Voss was de echte architect achter Aurelius.”
* * *
“Maar Adrian heeft Aurelius opgericht.”
zei Daniel.
* * *
Maya schudde haar hoofd.
“Dat is wat iedereen dacht.”
* * *
Ze ging zitten.
Alsof ze eindelijk het verhaal moest vertellen dat ze jarenlang had verborgen.
* * *
“Adrian was het gezicht.”
zei ze.
“Hij had de naam.”
“Het geld.”
“De invloed.”
* * *
“Maar Alexander…”
Ze keek naar mij.
“Hij had de macht achter de schermen.”
* * *
Ik voelde een koude rilling.
* * *
“Dus Adrian werkte voor hem?”
vroeg ik.
* * *
Thomas antwoordde deze keer.
“Ja.”
* * *
Iedereen keek naar hem.
* * *
“Adrian wilde de wereld veranderen.”
zei Thomas.
“Alexander wilde de wereld bezitten.”
* * *
Die twee zinnen zeiden alles.
* * *
Thomas vertelde dat jaren geleden Adrian probeerde weg te stappen van Aurelius.
Hij begon spijt te krijgen.
Niet alleen vanwege mij.
Maar ook vanwege Maya.
* * *
“Hij besefte dat hij zijn eigen kinderen had veranderd in een project.”
zei Thomas.
* * *
Ik keek naar Maya.
Ze keek weg.
* * *
“Maar Alexander liet hem niet gaan.”
ging Thomas verder.
* * *
“Hij bedreigde Adrian.”
“Hij bedreigde jullie moeder.”
“En uiteindelijk bedreigde hij iedereen die probeerde de waarheid te onthullen.”
* * *
Mijn moeder fluisterde:
“Daarom moest ik verdwijnen.”
* * *
Ik keek naar haar.
* * *
“Je wist hiervan?”
* * *
Ze knikte langzaam.
“Ja.”
* * *
“En je zei niets?”
* * *
De tranen kwamen in haar ogen.
“Omdat ik wist dat als Alexander wist dat jij de waarheid kende…”
* * *
Ze stopte.
* * *
“Hij zou komen.”
* * *
Op dat moment ging alle verlichting in de opslagruimte uit.
* * *
Niemand bewoog.
* * *
Een seconde later sprong het noodlicht aan.
* * *
Maar de deur…
stond open.
* * *
Mijn hart begon sneller te slaan.
* * *
“Hij is hier.”
fluisterde Maya.
* * *
“Wie?”
vroeg ik.
* * *
Ze keek naar mij.
* * *
“Alexander.”
* * *
Een stem klonk vanuit de donkere gang.
* * *
“Jullie hebben lang genoeg gezocht.”
* * *
Mijn lichaam verstijfde.
* * *
Een man stapte langzaam naar binnen.
Grijs haar.
Perfect pak.
Rustige glimlach.
* * *
Maar zijn ogen…
waren koud.
* * *
“Emily Carter.”
* * *
Hij sprak mijn naam alsof hij mij al jaren kende.
* * *
“Of moet ik zeggen…”
Hij glimlachte.
“Emily Vale.”
* * *
Niemand zei iets.
* * *
Alexander keek naar Thomas.
* * *
“Je hebt gefaald.”
* * *
Thomas stapte naar voren.
“Het is voorbij, Alexander.”
* * *
Alexander lachte zacht.
“Is dat wat je jezelf vertelt?”
* * *
Hij keek naar mij.
* * *
“Je denkt dat je de waarheid hebt gevonden.”
* * *
Hij liep dichterbij.
* * *
“Maar je hebt alleen de versie gekregen die wij wilden dat je zag.”
* * *
Ik voelde woede.
* * *
“Waarom?”
vroeg ik.
* * *
“Waarom heeft iedereen mijn leven gebruikt?”
* * *
Alexander keek mij aan.
* * *
“Omdat jij nooit zomaar een meisje was.”
* * *
Hij wees naar het dossier.
* * *
“Jij bent de sleutel.”
* * *
“De sleutel tot wat?”
* * *
Hij glimlachte.
* * *
“Tot iets wat Adrian nooit kon voltooien.”
* * *
Maya stapte naar voren.
“Je liegt.”
* * *
Alexander keek haar aan.
* * *
“Jij bent altijd de emotionele geweest.”
* * *
Daarna keek hij naar mij.
* * *
“Maar Emily…”
* * *
Hij stopte even.
* * *
“Jij bent precies zoals Adrian voorspelde.”
* * *
Ik voelde mijn maag draaien.
* * *
“Wat bedoel je?”
* * *
Alexander haalde een klein apparaat uit zijn zak.
* * *
Op het scherm verscheen een naam.
* * *
PROJECT EVE — ACTIEF
* * *
Thomas werd bleek.
* * *
“Nee…”
* * *
Ik keek naar hem.
* * *
“Wat is Project Eve?”
* * *
Niemand antwoordde.
* * *
Tot Alexander zacht zei:
* * *
“Het bewijs dat jouw vader nooit echt probeerde jou te beschermen.”
* * *
Hij keek recht in mijn ogen.
* * *
“Hij probeerde jou voor te bereiden.”
* * *
Mijn hart sloeg over.
* * *
“Voor wat?”
* * *
Alexander glimlachte.
* * *
“Voor het moment waarop jij Aurelius zou overnemen.”
* * *
De kamer werd stil.
* * *
Want ineens begreep ik het.
* * *
Mijn hele leven.
Mijn pijn.
Mijn geheimen.
Mijn identiteit.
* * *
Misschien was het nooit bedoeld om mij te vernietigen.
* * *
Misschien was het bedoeld om mij klaar te maken.
* * *
Maar toen zei Thomas één zin die alles veranderde:
* * *
“Alexander…”
* * *
Zijn stem trilde.
* * *
“Je hebt één ding vergeten.”
* * *
Iedereen keek naar hem.
* * *
Thomas keek naar mij.
* * *
“Emily is niet Adrian.”
* * *
Een stilte.
* * *
“En ze zal nooit worden zoals hij.”
* * *
Alexander glimlachte.
* * *
“Dat zullen we zien.”
* * *
Hij drukte op een knop.
* * *
Buiten klonken meerdere auto’s.
* * *
Maya keek naar het raam.
* * *
“Hij heeft mensen meegenomen.”
* * *
Ik keek naar Alexander.
* * *
Voor het eerst voelde ik geen angst.
* * *
Alleen vastberadenheid.
* * *
Want misschien had iedereen geprobeerd mijn toekomst te bepalen.
* * *
Maar ze hadden één fout gemaakt.
* * *
Ze waren vergeten dat ik degene was die mijn eigen keuze kon maken.
WORDT VERVOLGD… :::
