DEEL 3 — DE MOORDENAAR ZAT NOG STEEDS IN DE ZAAL
"Ambulance!"
De schreeuw galmde door de balzaal.
Gasten renden in paniek alle kanten op.
Stoelen vielen om.
Champagneglazen spatten uiteen op de marmeren vloer.
Twee rechercheurs trokken onmiddellijk hun dienstwapens.
"NIEMAND VERLAAT DE ZAAL!"
De zware deuren werden afgesloten.
Iedereen moest blijven waar hij was.
Ik liet me op mijn knieën naast Arthur Vance zakken.
Bloed stroomde tussen mijn vingers toen ik zijn wond probeerde dicht te drukken.
"Arthur... blijf bij me."
Hij ademde moeizaam.
Zijn lippen trilden.
"De... sleutel..."
"Die vinden we."
Hij schudde zwak zijn hoofd.
"Nee..."
Zijn blik zocht de mensen om hem heen.
"De verrader... heeft hem..."
Zijn stem viel weg.
De ambulancebroeders stormden naar binnen en namen het over.
Ik keek om me heen.
De sleutel was inderdaad verdwenen.
Nog geen tien seconden nadat Arthur was neergeschoten.
Dat betekende maar één ding.
De dader wist precies wat die sleutel betekende.
En handelde onmiddellijk.
* * *
"Niemand beweegt!"
De hoofdrechercheur, inspecteur Eva Meijer, nam de leiding.
"Vanaf dit moment behandelen we deze locatie als een plaats delict."
Iedere gast werd gefouilleerd.
Telefoons werden ingenomen.
De beveiligingsbeelden van het hotel werden veiliggesteld.
Julian zat nog steeds in handboeien.
Hij keek verbijsterd naar zijn vader die op een brancard werd afgevoerd.
"Leeft hij?"
Niemand antwoordde.
Voor het eerst sinds ik hem kende zag ik oprechte angst in zijn ogen.
Niet om zichzelf.
Maar om zijn vader.
Victoria daarentegen bleef schreeuwen.
"Jullie verspillen tijd! Olivia heeft dit gepland!"
Inspecteur Meijer draaide zich langzaam om.
"Mevrouw Vance..."
Victoria glimlachte zelfverzekerd.
"Ja?"
"Zojuist hebben we kruitresten aangetroffen op uw rechterhand."
De glimlach verdween onmiddellijk.
"Dat... dat komt door het vuurwerk buiten."
"Er was geen vuurwerk."
Victoria zweeg.
Paige begon zichtbaar te beven.
* * *
Een uur later zat ik samen met Nora in een afgesloten vergaderruimte van het hotel.
Ik staarde naar mijn bebloede handen.
Nora gaf me een glas water.
"Je hebt het goed gedaan."
Ik schudde mijn hoofd.
"Nee."
"Als Arthur sterft..."
Mijn stem brak.
"...heeft hij zijn geheim meegenomen."
Nora keek me lang aan.
"Misschien niet."
Ze haalde langzaam haar telefoon uit haar tas.
"Ik heb iets gedaan voordat de stroom uitviel."
Ze drukte op afspelen.
Het bleek een video-opname te zijn.
Niet van Arthur.
Maar van de gasten.
Nora had tijdens Arthurs toespraak onbewust de camera laten meelopen.
We bekeken de beelden beeld voor beeld.
Arthur gaf mij de sleutel.
Hij sprak over de onbekende leider.
Toen gingen de lichten uit.
Precies één seconde daarvoor...
verschoof iemand achter in de zaal.
"Stop."
Ik wees naar het scherm.
Nora pauzeerde.
Een man in een donkerblauw smokingjasje draaide zijn hoofd weg zodra Arthur de woorden 'de man zit tussen onze gasten' uitsprak.
Hij leek niet geschrokken.
Hij leek voorbereid.
"Zoom in."
Nora vergrootte het beeld.
Mijn hart sloeg sneller.
"Dat is..."
"...Leon Becker."
De financieel toezichthouder van Vance Holdings.
De man die al vijftien jaar elke externe controle had goedgekeurd.
Hij had altijd beweerd dat alle boeken perfect in orde waren.
Maar op de video zagen we iets vreemds.
Zijn linkerhand verdween onder de tafel.
Alsof hij een knop indrukte.
En exact één seconde later...
viel de stroom uit.
* * *
Inspecteur Meijer kwam de kamer binnen.
"We hebben nieuws."
Ik stond direct op.
"Arthur?"
"Nog in operatie."
Ze aarzelde.
"Maar dat is niet het belangrijkste."
Ze legde een dossier op tafel.
"Leon Becker is verdwenen."
"Wat?"
"Zijn telefoon ligt nog in de zaal."
"Zijn jas ook."
"Maar de man zelf..."
"...is spoorloos."
Mijn maag draaide om.
Dat was onmogelijk.
Niemand had de zaal mogen verlaten.
Tenzij...
Hij er al eerder een uitweg had gehad.
* * *
Ondertussen keek Julian vanuit de tijdelijke verhoorkamer zwijgend naar de tafel.
Inspecteur Meijer schoof een foto naar hem toe.
"Kent u Leon Becker?"
"Al vijftien jaar."
"Vertrouwt u hem?"
Julian lachte schamper.
"Dat deed ik."
Inspecteur Meijer legde vervolgens een bankafschrift neer.
"Waarom heeft hij de afgelopen drie jaar zestien miljoen euro ontvangen via bedrijven die uiteindelijk op uw naam stonden?"
Julian fronste.
"Dat is onmogelijk."
"Dit is uw handtekening."
Julian keek er aandachtig naar.
Zijn gezicht verstarde.
"Dat..."
Hij pakte het papier dichterbij.
"...is mijn handtekening niet."
"Wat bedoelt u?"
"Hij lijkt erop."
Julian wees naar een kleine krul onderaan de J.
"Maar die zet ik nooit."
Inspecteur Meijer keek opnieuw.
Een forensisch specialist werd erbij geroepen.
Na twintig minuten kwam de eerste conclusie.
"De handtekening is professioneel vervalst."
Meijer keek Julian strak aan.
"Als dit klopt..."
"...dan heeft iemand niet alleen uw vrouw willen beroven."
"Maar ook u gebruikt."
Julian sloot zijn ogen.
Voor het eerst begon hij te begrijpen dat hij misschien nooit de echte leider van het spel was geweest.
* * *
Even na drie uur 's nachts ging mijn telefoon.
Onbekend nummer.
Ik nam op.
"Met Olivia."
Enkele seconden bleef het stil.
Toen klonk een vervormde mannenstem.
"Ga morgenochtend niet naar kluis 117."
Mijn hart bonsde.
"Wie bent u?"
"Als je de kluis opent..."
"...sterft de volgende Vance."
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Nora.
Ze had het hele gesprek gehoord.
"Ze weten dat de sleutel weg is."
Ik knikte langzaam.
"Ja..."
"Maar ze weten niet..."
Ik opende mijn handtas.
Helemaal onderin lag een klein metalen voorwerp.
Nora keek me verbaasd aan.
"Dat is..."
Ik glimlachte voor het eerst die nacht.
"Arthur gaf mij niet één sleutel."
"Toen iedereen naar de bronzen sleutel keek..."
"...stopte hij ongemerkt een tweede sleutel in mijn tas."
Het was een kleine zilveren sleutel.
Met één enkel woord erin gegraveerd.
ARCHIEF
En op de achterkant stond een datum.
14 oktober 1998.
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
Want dat was niet zomaar een datum.
Dat was de dag waarop Julians moeder officieel bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen.
Of...
de dag waarop iedereen dénkte dat ze was gestorven.
