DEEL 5: De persoon die ik altijd vertrouwde
Ik keek Patricia aan.
Mijn lichaam voelde zwaar.
Alsof mijn hersenen weigerden te begrijpen wat ze zojuist had gezegd.
“De persoon die ik het minst zou verdenken…”
Mijn stem trilde.
“Wie bedoel je?”
Patricia keek naar de grond.
Ze wilde antwoorden.
Ik zag het aan haar gezicht.
Maar iets hield haar tegen.
“Patricia.”
Mijn stem werd harder.
“Na alles wat er is gebeurd, heb ik geen tijd meer voor geheimen.”
Ze sloot haar ogen.
Een paar seconden bleef ze stil.
Toen fluisterde ze:
“Thomas.”
Mijn hart stopte bijna.
“Wat?”
“Thomas Vermeer.”
Mijn advocaat.
De man die ik sinds de dood van Marcus had vertrouwd.
De man die mij hielp om de waarheid te vinden.
De man die naast mij stond toen iedereen mij beschuldigde.
Nee.
Dat kon niet.
“Dat is onmogelijk.”
Patricia keek mij verdrietig aan.
“Dat dacht Marcus ook.”
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.
“Leg het uit.”
Ze liep langzaam naar de stoel tegenover het bureau en ging zitten.
“Marcus vertrouwde Thomas jarenlang.”
Ik luisterde aandachtig.
“Thomas was niet alleen zijn advocaat. Hij was een vriend.”
“Dus waarom zou hij hem verraden?”
Patricia keek naar de documenten op tafel.
“Omdat geld mensen verandert.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Maar Thomas heeft mij geholpen.”
“Of hij wilde dat jij dacht dat hij je hielp.”
Die woorden kwamen hard aan.
Ik wilde haar niet geloven.
Niet omdat ik bewijs had.
Maar omdat ik niet wilde accepteren dat opnieuw iemand die dichtbij mij stond een leugenaar kon zijn.
“Waarom vertel je mij dit nu pas?”
Patricia keek weg.
“Omdat ik bang was.”
“Voor wie?”
Ze antwoordde niet meteen.
Toen zei ze:
“Voor dezelfde persoon als Marcus.”
Mijn adem stokte.
“Thomas?”
Ze knikte langzaam.
“Marcus ontdekte dat Thomas informatie doorspeelde.”
“Welke informatie?”
“Over het bedrijf. Over jullie bezittingen. Over de documenten die Marcus verzamelde.”
Ik dacht terug aan alles.
Thomas wist van de opnames.
Thomas wist wanneer ik naar het oude huis ging.
Thomas wist welke stappen ik nam.
Plotseling voelde alles anders.
“Maar waarom zou hij?”
Patricia haalde diep adem.
“Omdat hij niet alleen werkte.”
Ik keek haar aan.
“Met wie dan?”
Ze keek naar mij.
“Met Richard.”
De kamer werd stil.
Alles begon samen te vallen.
Richard had geld gestolen.
Thomas had toegang tot juridische informatie.
Samen hadden ze de perfecte manier om Marcus te vernietigen.
Maar er bleef één vraag.
“En het ongeluk?”
Patricia keek naar haar handen.
“Ik weet niet precies wat er gebeurd is.”
“Maar je weet iets.”
Ze zweeg.
Dat was genoeg antwoord.
“Patricia.”
Ze begon te huilen.
“Ik had eerder moeten praten.”
“Ja.”
Mijn stem klonk koud.
“Dat had je.”
Ze knikte.
“Ik maakte fouten.”
“Fouten?”
Ik keek haar aan.
“Je zoon is dood.”
Ze sloot haar ogen.
“Dat weet ik.”
“En je liet mij geloven dat ik verantwoordelijk was.”
Een traan liep over haar gezicht.
“Ik dacht dat ik mijn familie beschermde.”
Ik lachte bitter.
“Familie?”
Ik wees naar de documenten.
“Dit was geen familie, Patricia.”
“Dit was verraad.”
Ze zei niets.
Omdat ze wist dat ik gelijk had.
Die avond ging ik terug naar huis.
Maar voor het eerst voelde mijn eigen huis niet veilig.
Ik keek naar mijn telefoon.
Naar alle berichten van Thomas.
Zijn adviezen.
Zijn geruststellende woorden.
Alles leek opeens verdacht.
Ik besloot hem niet meteen te confronteren.
Als Patricia gelijk had, dan moest ik voorzichtig zijn.
Ik moest weten hoeveel hij wist.
De volgende ochtend belde ik hem.
“Claire?”
Zijn stem klonk zoals altijd.
Rustig.
Vriendelijk.
Alsof hij de enige persoon was die mij wilde helpen.
“Thomas, ik wil je bedanken.”
“Waarvoor?”
“Voor alles wat je voor mij hebt gedaan.”
Hij lachte zacht.
“Dat hoef je niet te doen. Marcus was mijn vriend.”
Bij die woorden voelde ik iets.
Een kleine twijfel.
“Thomas?”
“Ja?”
“Hoeveel wist jij over Marcus’ onderzoek?”
Er viel een korte stilte.
Heel kort.
Maar ik hoorde het.
“Welk onderzoek?”
Een antwoord dat te snel kwam.
Ik ging rechtop zitten.
“Het onderzoek naar de fraude.”
“Oh…”
Hij lachte nerveus.
“Ik wist dat Marcus problemen had met Richard.”
“Alleen dat?”
“Ja.”
Ik keek naar mijn telefoon.
Voor het eerst geloofde ik hem niet.
“Oké.”
“Claire?”
“Ja?”
“Waarom vraag je dat?”
Ik glimlachte.
“Ik wilde gewoon zeker weten dat ik alles begreep.”
We namen afscheid.
Maar ik wist één ding zeker.
Thomas had gelogen.
Misschien niet over alles.
Maar over iets.
Die middag ontving ik een e-mail.
Geen naam.
Geen afzender.
Alleen een bijlage.
Een foto.
Ik opende hem.
En mijn handen begonnen te trillen.
Op de foto stond Thomas.
Samen met Richard.
Niet van jaren geleden.
Niet uit het verleden.
Maar van drie dagen vóór het ongeluk van Marcus.
Onder de foto stond één zin:
"Je zoekt naar de verkeerde vijand."
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
Want als deze foto echt was…
dan betekende het dat de man die mij hielp de waarheid te vinden…
misschien degene was die al die tijd probeerde te verbergen.
Ik pakte de telefoon.
Ik wilde Thomas bellen.
Maar toen kwam er nog een bericht binnen.
Dit keer van Lily.
"Mama, ik heb iets gevonden in papa's kamer."
Ik belde haar meteen.
“Lily? Wat heb je gevonden?”
Aan de andere kant was ze stil.
Toen zei ze zacht:
“Een brief van papa.”
Mijn adem stokte.
“Wat staat erin?”
Haar stem trilde.
“Hij schreef dat hij wist wie hem zou verraden.”
Ik stond langzaam op.
“Lily…”
“Maar mama…”
“Ja?”
“Papa schreef dat we die persoon niet mochten haten.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom niet?”
Een stilte.
Toen sprak Lily de woorden die Marcus voor ons had achtergelaten.
“Omdat papa zei dat de waarheid soms ingewikkelder is dan goed en kwaad.”
Ik keek naar de foto van Thomas.
Naar de documenten.
Naar alles wat ik dacht te weten.
En plotseling begreep ik iets.
Misschien was Thomas niet de grootste vijand.
Misschien was hij ook maar een onderdeel van een groter plan.
Maar wie zat er werkelijk achter alles?
En waarom had Marcus zelfs na zijn dood geprobeerd iedereen te beschermen?
Het antwoord lag verborgen in de laatste brief.
Een brief die Lily nog niet volledig had gelezen.
Een brief waarin Marcus één naam had geschreven.
De naam van de persoon die alles was begonnen.
