DEEL 8
Ik had die nacht geen oog dichtgedaan.
De naam bleef maar door mijn hoofd gaan.
Victor De Graaf.
De zakenpartner van mijn vader.
De man die iedereen vertrouwde.
De man die op de begrafenis naast mijn moeder stond en zei:
“Als je ooit hulp nodig hebt, zal ik er voor jullie zijn.”
Jarenlang had mijn moeder hem gezien als een vriend.
Als iemand die mijn vader respecteerde.
Maar nu lag er bewijs dat hij misschien degene was die achter alles zat.
Ik wist één ding zeker.
Ik moest de waarheid horen uit zijn eigen mond.
* * *
De volgende ochtend reed ik naar het oude kantoor waar mijn vader vroeger werkte.
Het gebouw stond er nog steeds.
Maar de grote ramen waren donker.
De naam van mijn vader was verdwenen.
Alsof iemand langzaam alle herinneringen aan hem had weggehaald.
Ik liep naar binnen.
De receptioniste keek op.
“Ik zoek Victor De Graaf.”
Ze keek mij even aan.
“Hebt u een afspraak?”
“Nee.”
Ze wilde iets zeggen, maar toen noemde ik mijn naam.
“Mijn naam is Sophie.”
Haar gezicht veranderde.
“Sophie… de dochter van Daniel?”
Ik knikte.
Ze werd stil.
“Hij verwachtte ooit dat u zou komen.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat bedoelt u?”
Ze keek om zich heen.
“Hij zei jaren geleden dat sommige waarheden ooit naar buiten zouden komen.”
* * *
Een paar minuten later zat ik tegenover Victor.
Hij was ouder geworden.
Zijn haar was grijs.
Zijn gezicht vermoeid.
Maar zijn ogen waren hetzelfde.
Dezelfde ogen die ik kende van vroeger.
“Je lijkt op je vader,” zei hij zacht.
Ik keek hem koud aan.
“Zeg niet alsof je hem mist.”
Hij zuchtte.
“Ik wist dat deze dag zou komen.”
Ik legde de documenten op tafel.
“Vertel mij de waarheid.”
Hij keek naar de papieren.
Toen sloot hij zijn ogen.
“Je hebt veel gevonden.”
“Niet genoeg.”
Hij zweeg.
“Mijn moeder heeft jarenlang geleden. Mijn broer heeft haar verraden. Mijn tante heeft geprobeerd haar huis af te nemen.”
Mijn stem werd harder.
“En overal verschijnt jouw naam.”
Victor keek naar het raam.
“Ik heb fouten gemaakt.”
“Fouten?”
Ik lachte bitter.
“Mijn moeder sliep naast een wasmachine. Ze werd behandeld als een dienstmeid. Dat noem jij fouten?”
Hij keek naar beneden.
“Nee.”
Zijn stem werd zacht.
“Dat noem ik mijn grootste spijt.”
* * *
Toen vertelde hij eindelijk zijn verhaal.
Jaren geleden hadden hij en mijn vader samen een succesvol bedrijf opgebouwd.
Maar na verloop van tijd veranderde alles.
“Je vader wilde altijd eerlijk blijven,” zei Victor.
“Maar ik dacht alleen aan groei. Meer geld. Meer macht.”
“En toen?”
“Toen maakte ik een fout.”
Hij keek mij aan.
“Ik sloot een deal die ik niet had mogen sluiten.”
Ik fronste.
“Met wie?”
Hij aarzelde.
“Met mensen die alleen geïnteresseerd waren in winst.”
Mijn hart klopte sneller.
“En mijn vader ontdekte het?”
Hij knikte.
“Daniel wilde ermee stoppen. Hij wilde alles openbaar maken.”
* * *
“Dus daarom moest hij verdwijnen?”
Victor keek geschrokken.
“Nee.”
Zijn antwoord kwam snel.
“Je vader is niet door mij gestorven.”
Ik keek hem wantrouwig aan.
“Waarom zou ik je geloven?”
“Omdat ik bewijs heb.”
Hij stond op en liep naar een kast.
Hij haalde een oude map tevoorschijn.
“Je vader heeft mij deze gegeven vlak voordat hij overleed.”
Ik opende de map.
Daarin zaten documenten.
Veel documenten.
Maar één pagina trok meteen mijn aandacht.
Een verklaring.
Ondertekend door mijn vader.
* * *
“Als mij iets overkomt, moet mijn dochter Sophie weten dat Victor niet de persoon is die zij denkt.”
Ik stopte met lezen.
Mijn adem stokte.
Mijn vader had mijn naam geschreven.
Hij had dit voorbereid.
Victor keek mij aan.
“Je vader wist dat mensen mij zouden verdenken.”
“Waarom?”
“Omdat ik fouten had gemaakt.”
Hij slikte.
“Maar hij wist ook dat ik probeerde het recht te zetten.”
* * *
Ik bladerde verder.
En toen zag ik iets wat alles veranderde.
Een bankoverschrijving.
Een groot bedrag.
Niet naar Caroline.
Niet naar Melissa.
Niet naar Derek.
Maar naar iemand anders.
Iemand die ik nooit had verwacht.
Ik keek naar Victor.
“Wie is dit?”
Hij werd bleek.
“Dat is de persoon die je zoekt.”
“Wie?”
Hij fluisterde de naam.
En ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
“Je moeder heeft een broer die niemand meer spreekt.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Mijn oom?”
Victor knikte.
“Hij was degene die jaren geleden de eerste stap zette.”
* * *
Ik voelde mijn wereld opnieuw instorten.
Nog een familielid.
Nog een geheim.
Nog een persoon die mijn moeder had verraden.
Maar waarom?
Waarom zou iemand zijn eigen familie vernietigen?
Victor pakte de documenten terug.
“Er is nog iets dat je moet weten.”
“Wat?”
Hij keek mij ernstig aan.
“Je vader heeft nooit een ongeluk gehad.”
De kamer werd stil.
“Wat bedoel je?”
Hij keek mij recht aan.
“De avond dat hij stierf…”
Hij stopte even.
“Was hij op weg om iemand te confronteren.”
Mijn hart bonsde.
“Wie?”
Victor antwoordde:
“De persoon die hij ontdekte met de documenten van het huis.”
Ik voelde mijn handen koud worden.
Want als Victor gelijk had…
dan was de dood van mijn vader geen ongeluk geweest.
En degene die verantwoordelijk was…
liep al die jaren vrij rond.
