Ik staarde naar de rechercheur.
“Mijn testament?”
Hij knikte.
“Het originele document. Uit uw privékluis.”
Mijn mond werd droog.
“Maar waarom zou Victoria mijn testament meenemen?”
Jonathan antwoordde voordat de rechercheur iets kon zeggen.
“Omdat ze waarschijnlijk wil weten wat er na jouw dood met het huis en de trust gebeurt.”
Ik keek naar Dylan.
“En jij wist hiervan?”
“Nee, mam.”
“Zeker?”
Hij knikte.
“Ik zweer het.”
Voor het eerst geloofde ik hem een beetje.
Niet omdat hij alles had verteld.
Maar omdat ik eindelijk zag dat hij zelf bang was geworden voor Victoria.
* * *
Die middag reden we naar het oude kantoor van mijn man.
Het gebouw stond aan de rand van Omaha.
Jarenlang had ik geweigerd ernaar terug te gaan.
Te veel herinneringen.
Te veel pijn.
Lucas liep voor ons uit.
“Papa bracht me hier soms.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Je kende hem dus goed?”
Hij knikte.
“Hij kwam elke zondag.”
Ik slikte.
Mijn man had mij altijd verteld dat hij op zondag moest werken.
Blijkbaar had hij zijn andere zoon bezocht.
We gingen naar zijn oude kantoor.
Onder het tapijt vonden we een metalen plaat.
Lucas knielde neer.
Hij tilde hem op.
Daaronder zat een kleine blauwe kluis.
Mijn handen begonnen te trillen.
“De sleutel,” zei Jonathan.
Lucas haalde een sleutel uit zijn zak.
“Ik kreeg deze van mijn vader.”
De kluis klikte open.
Binnen lag slechts één envelop.
Geen geld.
Geen sieraden.
Alleen een brief.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Gwen, als je dit leest, betekent het dat Victoria heeft gedaan waarvoor ik altijd bang ben geweest.
Ik hield mijn adem in.
Ze zal proberen Dylan tegen jou op te zetten.
Mijn ogen gingen naar mijn zoon.
Hij keek geschokt.
Maar Dylan is niet de schuldige. Hij is bang. Hij is gemakkelijk te beïnvloeden.
Dylan begon te huilen.
Ik las verder.
De persoon die je moet vrezen, is niet mijn zoon.
Ik stopte.
Mijn hart bonkte.
Wie dan?
De laatste regels maakten mijn handen koud.
Vertrouw Pamela niet.
Ik keek naar Lucas.
Toen naar Dylan.
“Pamela?”
Dylan werd bleek.
“Dat kan niet.”
Jonathan keek hem scherp aan.
“Waarom niet?”
“Omdat Pamela niets met Victoria’s zaken te maken heeft.”
Lucas schudde zijn hoofd.
“Dat denk jij.”
Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.
Op het scherm stond een foto.
Pamela.
Naast Victoria.
Maar de foto was jaren oud.
Veel ouder dan hun huwelijk.
En naast hen stond…
mijn man.
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
“Waar heb je die vandaan?”
Lucas antwoordde:
“Van mijn vader.”
Ik keek naar Dylan.
“Wist jij dat Pamela je vader kende?”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Toen kwam er een geluid vanuit de gang.
Een deur die dichtviel.
We verstijfden.
Jonathan deed het licht uit.
Iemand liep door het kantoor.
Langzaam.
Voorzichtig.
Toen hoorde ik een stem.
“Gwen…”
Ik herkende hem onmiddellijk.
Pamela.
Ze kwam de kamer binnen.
Haar gezicht was nat van de tranen.
“Je moet naar me luisteren.”
Ik stapte naar voren.
“Waarom?”
Ze keek naar Dylan.
Toen naar mij.
“Omdat mijn moeder niet degene is die je moet vrezen.”
Ik voelde een rilling.
“Wie dan?”
Pamela haalde diep adem.
“Mijn moeder heeft alles gedaan omdat iemand haar betaalde.”
“Wie?”
Ze keek naar de blauwe kluis.
Toen fluisterde ze:
“Je man.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Hij betaalde haar jarenlang.”
“Waarom?”
Pamela keek me recht aan.
“Omdat hij wilde dat jij nooit ontdekte dat…”
Ze stopte.
Haar telefoon begon te trillen.
Ze keek naar het scherm.
En haar gezicht werd lijkbleek.
Ik vroeg:
“Wie belt?”
Ze liet haar telefoon zakken.
“Victoria.”
Ik pakte haar arm.
“Neem op.”
Pamela schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
Ze fluisterde:
“Omdat ze net heeft gestuurd dat ze Dylan heeft.”
