DE MAN DIE PRECIES OP MIJ LEEK — PART 4
Ik staarde naar de foto op mijn telefoon.
Sophie zat vastgebonden op een stoel.
Haar gezicht was bleek.
Haar handen waren achter haar rug gebonden.
Naast haar stond mijn moeder.
Maar het was de man achter hen die mijn bloed liet bevriezen.
Hij leek op mij.
Niet een beetje.
Niet toevallig.
Hij had mijn ogen.
Mijn kaaklijn.
Zelfs dezelfde kleine moedervlek boven mijn linkerwenkbrauw.
Mijn tweelingbroer.
Marcel.
Ik keek naar mijn vader.
“Waar zijn ze?”
Hij antwoordde niet.
“Papa!”
Hij keek naar de foto.
“Als je naar die plek gaat, kom je misschien niet meer terug.”
“Ik laat mijn vrouw daar niet achter.”
“Erik…”
“En mijn zoon al helemaal niet.”
Ik liep naar de deur.
Mijn vader greep mijn arm.
“Je begrijpt nog steeds niet tegen wie je het opneemt.”
Ik draaide me om.
“Dan vertel het me.”
Hij keek me lang aan.
“Je moeder is niet degene die alles heeft gepland.”
Ik fronste.
“Wat?”
“Ze heeft jarenlang orders opgevolgd.”
“Van wie?”
Mijn vader zweeg.
“Van wie?”
Hij fluisterde:
“Van Marcel.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Mijn broer?”
“Hij is niet alleen je broer.”
“Wat betekent dat?”
“Hij is degene die zes jaar geleden mijn dood heeft veroorzaakt.”
Ik liet zijn arm los.
“Maar jij leeft.”
“Ja.”
“Dus waarom zei je dat hij je dood heeft veroorzaakt?”
Mijn vader keek naar de vloer.
“Omdat hij probeerde me te vermoorden.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Waarom?”
“Om dezelfde reden waarom hij vandaag achter Sophie en jouw zoon aan zit.”
Hij liep naar het bureau.
“Geld?”
“Nee.”
“Bedrijf?”
“Nee.”
“Wat dan?”
Mijn vader keek me aan.
“Erfenis.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat meen je niet.”
“Je grootvader heeft een vermogen achtergelaten.”
“Dat weet ik.”
“Nee, Erik. Je weet niet hoeveel.”
Hij opende een verborgen lade.
Daarin lagen documenten, bankafschriften en een testament.
“Je grootvader bezat aandelen in een internationaal bedrijf. Toen hij stierf, zou alles naar zijn oudste kleinzoon gaan.”
Ik keek naar het document.
“Maar ik heb nooit iets gekregen.”
“Precies.”
“Waarom?”
“Omdat je moeder jouw identiteit veranderde.”
Ik keek hem geschokt aan.
“Ze maakte jou officieel tot enig kind. Marcel verdween uit alle documenten. Jij werd geregistreerd als de enige erfgenaam.”
“Maar waarom zou ze dat doen?”
“Omdat Marcel niet de zoon was die je grootvader vertrouwde.”
Ik bladerde door de papieren.
Toen zag ik een naam.
Marcel van Dijk — uitgesloten van erfenis.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Waarom?”
Mijn vader keek me aan.
“Omdat je broer als kind al gevaarlijk was.”
Ik dacht terug aan de man op de foto.
“En Sophie?”
Mijn vader zweeg.
“Wat heeft Sophie hiermee te maken?”
“Alles.”
Hij pakte een tweede dossier.
“Toen Sophie in 2006 beviel, wist ze niet dat jij onderdeel was van een groter plan.”
“Mijn moeder heeft mijn geboorte verborgen.”
“Ja.”
“En Sophie dacht dat haar kind was overleden?”
Mijn vader knikte.
“Dat heeft je moeder haar laten geloven.”
Mijn maag draaide zich om.
“Dus Sophie wist dat ze een kind had?”
“Ze wist dat ze een baby had gekregen. Maar enkele uren later werd haar verteld dat het kind was overleden.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“En dat kind was ik?”
“Ja.”
Ik keek naar mijn vader.
“Waarom heeft Sophie me nooit gezocht?”
“Omdat ze dacht dat je dood was.”
Ik sloot mijn ogen.
Alles begon op zijn plaats te vallen.
Mijn moeder.
Mijn geboorte.
Sophie.
Marcel.
Mijn vader.
En mijn zoon.
Maar één ding bleef onverklaard.
“Waarom hebben ze mijn zoon nu meegenomen?”
Mijn vader antwoordde zacht:
“Omdat ze opnieuw een kind nodig hebben.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Marcel heeft geen recht op de erfenis.”
“Maar als ik sterf…”
“Dan gaat alles naar jouw kind.”
Mijn bloed werd koud.
“Dus mijn zoon…”
“Is de volgende erfgenaam.”
Ik voelde mijn knieën slap worden.
Mijn zoon was niet zomaar ontvoerd.
Hij was ontvoerd vanwege zijn bloedlijn.
Ik pakte mijn telefoon.
“Waar is die plek?”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Ik ga mee.”
“Nee.”
“Papa…”
“Je hebt mijn familie al zes jaar zonder mij moeten dragen. Dit keer niet.”
Hij liep naar een kast.
Daar haalde hij een klein zwart pistool uit.
Ik verstijfde.
“Waar heb je dat vandaan?”
“Dat doet er niet toe.”
“Je kunt niet zomaar—”
“Je moeder heeft mensen om zich heen.”
Hij stopte het wapen weg.
“En Marcel heeft er nog meer.”
We verlieten het huis.
* * *
Een half uur later reden we door een verlaten industriegebied aan de rand van Amsterdam.
Mijn telefoon gaf één locatie aan.
Een oud magazijn.
Alle lichten waren uit.
“Daar,” zei mijn vader.
Ik stopte de auto.
“Blijf hier.”
“Nee.”
“Papa, als er iets gebeurt—”
“Erik.”
Hij keek me aan.
“Als je broer echt van plan is je te vermoorden, zal hij eerst proberen je bang te maken.”
Hij pakte mijn schouder.
“Laat hem niet merken dat je bang bent.”
Ik stapte uit.
De deur van het magazijn stond open.
Binnen was het donker.
“Sophie?”
Mijn stem galmde door de ruimte.
Geen antwoord.
Ik liep verder.
Toen hoorde ik een stem.
Mijn eigen stem.
“Je bent gekomen.”
Ik draaide me om.
Marcel stond achter me.
Van dichtbij was het nog angstaanjagender.
Hij leek werkelijk op mij.
Maar zijn ogen waren koud.
“Waar is Sophie?”
Hij glimlachte.
“Altijd eerst de vrouw.”
“Waar is mijn zoon?”
“Daar gaat het je dus echt om.”
“Waar is hij?”
Marcel kwam dichterbij.
“Je hebt zes jaar lang alles gekregen wat eigenlijk van mij was.”
“Wat?”
“Een naam.”
Hij wees naar mij.
“Een familie.”
Hij glimlachte.
“Een moeder.”
Toen wees hij naar zichzelf.
“Een leven.”
Ik keek hem recht aan.
“Je bent gek.”
Zijn glimlach verdween.
“Nee.”
Hij kwam vlak voor me staan.
“Jij bent degene die gestolen is.”
Achter hem ging een deur open.
Mijn moeder kwam naar buiten.
Sophie zat naast haar.
En toen hoorde ik een baby huilen.
Mijn hart brak bijna.
“Mijn zoon!”
Ik wilde naar voren rennen.
Marcel hield zijn hand omhoog.
Twee mannen verschenen uit de schaduw.
“Niet doen.”
Ik bleef staan.
Mijn moeder keek me aan.
Haar ogen waren gevuld met tranen.
“Erik, vergeef me.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waar is mijn vader?”
Ze keek naar de ingang.
Toen werd haar gezicht wit.
“Je vader?”
Ik draaide me om.
Hij stond niet meer achter me.
“Papa?”
Geen antwoord.
Ik rende naar buiten.
De auto stond er nog.
Maar mijn vader was verdwenen.
Op de voorruit lag een envelop.
Ik trok hem open.
Binnen zat een foto.
Op de foto stonden drie kinderen.
Twee baby's.
En een klein meisje.
Op de achterkant stond:
“Erik, Marcel en Sophie’s dochter.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
Sophie had nooit één kind gekregen.
Ze had er drie gekregen.
En terwijl ik naar de foto keek, verscheen er een laatste zin:
“Je zoekt al die tijd naar je zoon… maar je hebt nog nooit gevraagd waar je dochter is.”
Ik keek terug naar het magazijn.
Sophie begon te huilen.
Mijn moeder sloot haar ogen.
En Marcel glimlachte.
Toen begreep ik dat de ontvoering van mijn zoon misschien helemaal niet het echte doel was.
Ze wilden mij hierheen lokken omdat er ergens een tweede kind verborgen zat.
