DEEL 6 — DE CODE IN ONS KIND
Ik las het bericht van generaal Hale drie keer.
JE VADER HEEFT DAVID NIET VERRADEN. HIJ HEEFT HEM GEHOLPEN OM JOU TE VERRADEN.
Mijn vingers werden koud.
“Dat kan niet.”
Harper keek me aan.
“Lena…”
“Niet praten.”
Ze zweeg.
Ik keek naar de onbekende man.
“Wat betekent dat bericht?”
Hij glimlachte.
“Dat jij eindelijk de juiste vraag stelt.”
Ik richtte mijn wapen op hem.
“Begin te praten.”
Hij keek naar mijn buik.
“David wist dat hij gevolgd werd.”
“Door wie?”
“Door mensen die hem al jaren in de gaten hielden.”
“En mijn vader?”
“Hij probeerde David te helpen.”
“Maar jij zei dat mijn vader een informant was.”
“Dat was hij.”
“Voor jullie?”
“Niet voor ons.”
Ik fronste.
“Voor wie dan?”
De man antwoordde:
“Voor de Amerikaanse regering.”
Ik keek naar Harper.
Ze knikte langzaam.
“Papa werkte undercover.”
Mijn hart bonsde.
“Hoe lang?”
“Bijna twintig jaar,” zei Harper.
Ik voelde mijn knieën bijna zwak worden.
Twintig jaar.
Mijn vader had twintig jaar een geheim leven geleid.
En ik had niets geweten.
* * *
“Wat heeft mijn baby hiermee te maken?”
De man keek naar mij.
“David ontdekte dat de organisatie die hij onderzocht een manier had gevonden om militaire gegevens te verbergen in medische registraties.”
Ik begreep het niet.
“Waarom?”
“Omdat niemand daar naar zoekt.”
Hij wees naar mijn buik.
“Jouw zwangerschap was de perfecte dekmantel.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
“Wat heeft David gedaan?”
“Hij heeft de informatie niet opgeslagen op een computer.”
“Waar dan?”
“Bij jullie kind.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat is onmogelijk.”
“Niet zoals je denkt.”
Hij haalde een kleine tablet uit zijn jas.
Op het scherm verscheen een medisch dossier.
ZWANGERSCHAP — 20 WEKEN.
Mijn naam.
Mijn medische gegevens.
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Wie heeft toegang gehad tot mijn dossier?”
Hij antwoordde:
“Veel meer mensen dan je denkt.”
Ik keek naar Harper.
“Jij?”
Ze schudde haar hoofd.
“Alleen David.”
“Papa?”
“Ja.”
“Generaal Hale?”
“Ja.”
“Wie nog?”
Niemand antwoordde.
Toen klonk er buiten een voertuig.
Iedereen keek naar de deur.
De onbekende man werd plotseling ernstig.
“Ze zijn hier.”
“Wie?”
“De mensen voor wie David vluchtte.”
Ik keek naar Harper.
“Hoeveel?”
“Te veel.”
* * *
Een seconde later klonk er een schot.
De ramen van de schuur sprongen uiteen.
“NAAR DE GROND!”
De soldaten trokken hun wapens.
Mijn moeder gilde.
Harper dook achter een houten kist.
Ik trok mijn wapen en ging achter een betonnen pilaar staan.
Nog een schot.
Daarna nog één.
“Kolonel!” riep de officier.
“Status?”
“Minstens zes buiten!”
Ik keek naar de achterdeur.
“Uitgang?”
“Geblokkeerd.”
“Dan maken we er één.”
De officier begreep me.
Hij pakte een explosieve breeklading.
Ik keek hem aan.
“Geen explosie.”
Hij knikte.
Hij liep naar de oude zijdeur en trapte hem open.
Koude lucht stroomde naar binnen.
“Nu!”
We renden.
Mijn moeder werd door twee soldaten meegenomen.
Harper liep naast mij.
De onbekende man bleef achter.
Ik draaide me om.
“Kom mee!”
Hij keek naar mij.
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat ze mij nodig hebben.”
“Wat bedoel je?”
Hij glimlachte.
“Als ik met je meega, volgen ze jou.”
Hij gooide de tablet naar mij.
“Bewaar dit.”
“Wie ben jij?”
Hij antwoordde:
“David noemde mij zijn laatste vriend.”
Een kogel sloeg in de muur naast hem.
Hij duwde de deur dicht.
“GA!”
We renden door de sneeuw.
* * *
Buiten stond een militair voertuig klaar.
We stapten allemaal in.
De deur sloot.
De chauffeur gaf gas.
Ik keek naar Harper.
Ze huilde stil.
“Je wist het.”
Ze knikte.
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
“Ja.”
“Waarom heb je me nooit verteld dat papa undercover werkte?”
“Omdat papa me liet beloven dat ik je zou beschermen.”
Ik keek haar ongelovig aan.
“Door me te vernederen?”
“Dat was niet mijn keuze.”
“Je vertelde me dat ik in de garage moest slapen.”
“Ik moest ervoor zorgen dat je het huis verliet.”
“Waarom?”
Ze keek naar mijn buik.
“Omdat het huis niet veilig was.”
Ik zweeg.
Plotseling begreep ik iets.
Mijn familie had me niet uit de slaapkamer gestuurd omdat Julian die kamer wilde.
Ze wilden mij uit het huis hebben.
Maar waarom?
* * *
Ik pakte de tablet.
Het scherm vroeg om een wachtwoord.
Ik probeerde Davids naam.
Fout.
Onze trouwdatum.
Fout.
De geboortedatum van onze baby.
Fout.
Toen dacht ik aan zijn laatste woorden.
Als het een meisje is, noem haar niet naar iemand uit onze familie.
Ik typte:
ECHO.
Het scherm werd groen.
TOEGANG VERLEEND.
Een video verscheen.
David.
Opnieuw.
Maar deze keer zag hij er anders uit.
Angstig.
Hij keek recht in de camera.
“Lena, als je dit ziet, is mijn eerste plan mislukt.”
Mijn hart brak.
“Daarom moet je goed luisteren.”
Hij legde een document op tafel.
“Onze baby is niet zomaar onderdeel van deze zaak.”
Ik voelde mijn hand op mijn buik.
“De baby is de reden waarom ze ons al maanden volgen.”
Ik fluisterde:
“Waarom?”
David keek naar de camera.
“Omdat jij de enige persoon bent die toegang heeft tot een militair programma dat officieel niet bestaat.”
Ik verstijfde.
“Project ECHO.”
Het beeld stopte.
Daarna verscheen een document.
PROJECT ECHO — GENETISCHE AUTHENTICATIE.
Mijn adem stokte.
Ik begreep er niets van.
Toen verscheen mijn naam.
COLONEL LENA VAN DIJK — PRIMARY AUTHORIZED SUBJECT.
Daaronder:
CHILD — SECONDARY KEY.
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
“Mijn kind…”
Harper keek naar het scherm.
“Wat betekent dit?”
Ik antwoordde niet.
Er verscheen een nieuwe video.
David zat opnieuw voor de camera.
“Lena, ik heb je nooit verteld dat jij degene was die Project ECHO activeerde.”
Mijn ogen werden groot.
“Dat is onmogelijk.”
David ging verder.
“Je dacht dat je twaalf jaar geleden een gewone militaire opleiding volgde.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Dat was je niet.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Je werd geselecteerd omdat je genetische profiel compatibel was met een beveiligingssysteem dat nooit gehackt kon worden.”
De video werd donker.
Toen verscheen één zin:
ECHO KAN ALLEEN WORDEN GEOPEND DOOR LENA OF HAAR BIOLOGISCHE KIND.
Ik keek naar mijn buik.
Mijn baby bewoog.
Voor het eerst begreep ik waarom iedereen zo geïnteresseerd was in mijn zwangerschap.
Waarom David bang was.
Waarom mijn vader mij probeerde te beschermen.
Waarom mensen mijn huis doorzochten.
En waarom mijn familie zich zo vreemd gedroeg.
Maar er was nog één vraag.
Waarom had David mij twaalf jaar lang laten geloven dat ik gewoon een officier was?
De video speelde verder.
David keek recht in de camera.
“Er is nog iets wat je moet weten.”
Hij zweeg.
“Het grootste geheim van Project ECHO…”
Zijn stem werd zachter.
“…is niet wat het kan openen.”
Hij keek achter zich.
“…maar wie het ooit heeft gemaakt.”
Het scherm werd zwart.
Een naam verscheen.
DR. ELENA VAN DIJK.
Ik verstijfde.
Dat was de naam van mijn moeder.
Ik keek langzaam naar haar.
Mijn moeder werd lijkbleek.
“Lena…”
Mijn stem was nauwelijks hoorbaar.
“Heb jij Project ECHO gemaakt?”
Ze keek naar mij.
En na enkele seconden knikte ze.
“Ja.”
De hele wagen werd stil.
Ik voelde alsof de wereld onder mijn voeten verdween.
“Waarom?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Omdat ik dacht dat het systeem onze familie zou beschermen.”
“Maar het heeft David vermoord.”
Ze keek naar mijn buik.
“Nee.”
Haar stem brak.
“David werd niet vermoord vanwege het systeem.”
Ik keek haar aan.
“Waarom dan?”
Mijn moeder fluisterde:
“Omdat David ontdekte dat iemand Project ECHO al jaren geleden had geactiveerd.”
“Wie?”
Ze keek me recht aan.
“Jij.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Dat kan niet.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Je activeerde het twaalf jaar geleden.”
“Toen ik mijn opleiding begon?”
“Ja.”
“Maar ik wist er niets van.”
“Dat was de bedoeling.”
Ik keek naar mijn zus.
Harper huilde.
Toen trilde mijn telefoon.
Een bericht van een onbekend nummer.
NU WEET JE WAAROM DAVID MOEST STERVEN.
Ik typte:
WIE BEN JE?
Het antwoord kwam onmiddellijk.
DEGENE DIE HEM HEEFT GEBODEN OM MET JOU TE TROUWEN.
Ik verstijfde.
Mijn adem stokte.
David…
had mij niet toevallig ontmoet.
Ons huwelijk was geen toeval.
Onze liefde…
was begonnen als een missie.
Maar het volgende bericht maakte alles nog erger.
EN HIJ WERD UITEINDELIJK ECHT VAN JE.
Daarna:
DAAROM MOEST HIJ DOOD.
