De uittocht van de bondgenoten
De vergadering eindigde in totale chaos. Binnen een uur was het gezelschap uiteen gevallen. De investeerders hadden zich direct achter de juridische zet van Margaret Pierce geschaard; zij gaven de voorkeur aan stabiliteit en een eerlijk beheer boven de roekeloze ambities van Daniel en zijn minnares.
Sloane was met stille trom vertrokken. Ze had haar koffers niet eens gepakt uit de logeerkamer; een van de medewerkers van het landgoed had haar spullen in twee vuilniszakken bij de voordeur gezet op aanheffen van de nieuwe beveiligingsprotocollen. Ze was weggereden in een huurauto, ver weg van Cedar Point House, ver weg van de rijkdom waar ze zo gretig op had geaasd.
Daniel zat achtergebleven in de grote directiekamer, met zijn hoofd in zijn handen. Het masker van de onaantastbare CEO was volledig verdwenen. Hij zag er ineens een stuk ouder uit, vermoeid en gebroken door de realiteit die hem in alle hevigheid had getroffen.
Ik liep de kamer binnen, de deur stond halfopen. Ik liet mijn hand rusten op de mahoniehouten tafel die ooit van mijn vader was geweest.
‘Wat wil je nu?’ vroeg Daniel met een schorre, verslagen stem. ‘Ga je me helemaal ruïneren? Wil je me op straat zetten?’
‘Nee, Daniel,’ zei ik koel. ‘Ik ben geen wraakzuchtig monster zoals jij kennelijk dacht. Ik ben enkel zakelijk en rechtvaardig.’
Hij keek op, een sprankje hoop in zijn rode ogen. ‘Dus we kunnen onderhandelen?’
‘We gaan zeker onderhandelen,’ antwoordde ik onmiddellijk. ‘Maar op mijn voorwaarden. Jij treedt per direct terug als CEO van Whitmore Enterprises. De rechtbank zal een interim-bestuur aanstellen totdat Lucy oud genoeg is om eventueel de leiding over te nemen, of totdat een bekwame professional het overneemt. Jij krijgt een bescheiden maandelijkse toelage om in je levensonderhoud te voorzien, genoeg om een fatsoenlijk appartement te huren, maar geen cent meer van de familiefondsen.’
Daniel sprong overeind, zijn woede laaide weer even op. ‘Een toelage?! Ik heb dit bedrijf grootgemaakt! Ik heb de strategie bepaald!’
‘Jij hebt het bedrijf bijna de afgrond in geholpen door je arrogantie en je buitenechtelijke escapades,’ sneed ik zijn protesten direct af. ‘Wees blij dat ik je niet aanklaag voor verduistering en fraude met de bedrijfsmiddelen. Margaret heeft alle bewijzen klaarliggen. Eén verkeerde beweging van jouw kant, Daniel, en je zult je dagen slijten in een rechtszaal in plaats van in een comfortabel appartement.’
Hij zag in dat hij geen enkele onderhandelingsruimte meer had. Zijn schouders zakken definitief in elkaar. De man die dacht dat hij de touwtjes in handen had, was gereduceerd tot een figurant in zijn eigen ondergang.
