Deel 12: Het Definitieve Einde van een Storm
Op een regenachtige middag, precies een jaar nadat ik die ochtend om 6.15 uur mijn oprit was opgereden met opgedroogd zout op mijn laarzen, zat ik met een kop thee bij het raam te kijken naar de druppels die tegen het glas tikten. Mijn telefoon lag stil op de tafel. Geen dreigende berichten meer, geen boze telefoontjes van familieleden, en geen valse leningaanvragen op mijn naam.
De storm was voorgoed gaan liggen. Ik pakte een leeg notitieboekje en schreef de eerste zin op voor mijn eigen logboek, een herinnering aan de periode waarin ik leerde dat 'nee' zeggen de krachtigste vorm van zelfliefde is die er bestaat. De deur was op slot, de sleutels lagen veilig op hun plek, en het huis ademde rust. Het verhaal van de ongevraagde bewoners was ten einde, en het mooiste van alles was dat ik het zelf had geschreven, tot aan de allerlaatste punt toe.
