DEEL 6
De naam op het document bleef in mijn hoofd rondspoken.
Sophie van der Meer.
Ik had haar altijd gezien als de vrouw van mijn zoon.
De moeder van mijn kleinzoon.
Iemand die bij onze familie hoorde.
Maar nu keek ik naar haar naam op dat oude contract…
En voor het eerst vroeg ik me af:
Wie is Sophie eigenlijk echt?
Ik belde Pieter meteen.
"Pieter, wat staat hier precies?"
Aan de andere kant bleef het even stil.
"Anna, ik wilde dit pas vertellen wanneer je er klaar voor was."
"Maar je moet weten wat er gebeurd is."
Ik hield het document stevig vast.
"Vertel me alles."
Pieter zuchtte.
"In 2011, vlak voordat Daan met Sophie trouwde, had hij grote financiële problemen."
"Maar Sophie wist daarvan."
Mijn hart zakte.
"Ze wist het?"
"Ja."
"Sterker nog… zij was degene die Daan adviseerde om bepaalde stappen te nemen."
Ik voelde een koude rilling.
"Welke stappen?"
Pieter antwoordde zacht:
"Om zijn vermogen veilig te stellen."
Ik keek naar het papier.
"Dus de villa..."
"Was niet alleen een cadeau voor Daan."
"Het was ook een bescherming voor zijn toekomst."
"Precies."
Ik kon nauwelijks geloven wat ik hoorde.
Jarenlang had ik gedacht dat mijn zoon en schoondochter gewoon ondankbaar waren geworden.
Maar misschien was het ingewikkelder.
Misschien hadden ze vanaf het begin geleerd hoe ze alles konden gebruiken wat wij hadden opgebouwd.
Die avond vertelde ik alles aan Hendrik.
Hij zei lange tijd niets.
Toen stond hij op en liep naar het raam.
"Ik heb Sophie altijd verdedigd."
"Ik zei tegen jou dat ze een goede vrouw was."
Ik liep naar hem toe.
"Hendrik..."
Hij schudde zijn hoofd.
"Nee, Anna."
"Ik moet dit onder ogen zien."
"Ik heb niet alleen Daan vertrouwd."
"Ik heb ook iemand vertrouwd die misschien nooit eerlijk tegen ons is geweest."
De volgende ochtend gebeurde er iets onverwachts.
Ik kreeg een telefoontje van mijn kleinzoon Milan.
"Mama en papa zijn boos," zei hij zacht.
Ik schrok.
"Milan? Waarover?"
Hij aarzelde.
"Ze hebben ruzie gemaakt."
"Papa zei dat alles jouw schuld was."
Mijn hart deed pijn.
Zelfs mijn kleinzoon werd betrokken bij hun problemen.
"Milan, luister naar oma."
"Heb je iets gehoord?"
Hij zweeg even.
Toen fluisterde hij:
"Ik hoorde papa en mama praten."
"Ze zeiden dat ze bang waren dat ze het huis kwijt zouden raken."
Ik sloot mijn ogen.
Dus het was waar.
Niet mijn welzijn.
Niet mijn gezondheid.
Niet hun liefde voor mij.
Alleen het huis.
Alleen geld.
Later die dag besloot ik terug te gaan naar Wassenaar.
Niet om ruzie te maken.
Niet om wraak te nemen.
Maar om mijn waarheid terug te halen.
Toen ik voor de villa stond, voelde alles vreemd.
Dit was ooit een plek waar ik trots binnenkwam.
Een plek waar ik dacht dat mijn zoon gelukkig was.
Nu voelde het als een plaats waar mijn vertrouwen was begraven.
Daan opende de deur.
Toen hij mij zag, verstijfde hij.
"Mam?"
Ik keek hem rustig aan.
"Ik kom mijn spullen ophalen."
Hij keek achter mij.
"Is Hendrik erbij?"
"Nee."
"Ik kom alleen."
Hij liet mij binnen.
Maar ik zag meteen dat er iets veranderd was.
Sophie zat in de woonkamer.
Ze keek niet boos.
Ze keek nerveus.
Alsof zij wist dat er iets op haar afkwam.
Ik liep naar de trap.
Maar voordat ik mijn kamer kon bereiken, zei Sophie:
"Wacht."
Ik draaide me om.
Voor het eerst zag ik angst in haar ogen.
"Anna..."
"Kunnen we praten?"
Ik keek haar aan.
"Nu wil je praten?"
Ze slikte.
"Er zijn dingen die je niet weet."
Ik bleef stil.
Sophie stond op.
"Ik heb fouten gemaakt."
"Maar Daan heeft je niet alles verteld."
Mijn hart begon sneller te kloppen.
"Wat bedoel je?"
Ze keek naar Daan.
Hij werd meteen boos.
"Sophie, hou op."
Maar zij ging verder.
"Nee."
"Het is tijd dat ze de waarheid weet."
"Daan heeft niet alleen financiële problemen gehad."
"Hij heeft ook iets gedaan wat jouw vertrouwen in hem volledig zal breken."
Daan liep naar haar toe.
"Geen woord meer."
Maar Sophie keek mij recht aan.
"Anna..."
"De villa was nooit het grootste geheim."
"Er is iets anders."
"En als je dat ontdekt..."
"Zal je eindelijk begrijpen waarom Daan zo bang is."
Ik voelde mijn adem stokken.
"Wat heeft hij gedaan?"
Sophie keek naar de grond.
Toen fluisterde ze:
"Hij heeft iemand laten tekenen voor iets..."
"Iets wat nooit had mogen gebeuren."
Op dat moment ging de voordeur open.
Een onbekende man stond in de hal.
Hij keek naar mij.
En zei:
"Mevrouw Van Dijk..."
"Ik denk dat u eindelijk klaar bent om de volledige waarheid over uw zoon te horen."
Wordt vervolgd…
